Μαραθώνας, 2.500 χρόνια πρίν

Σαν σήμερα, το 490 π.Χ. διεξήχθη στον Μαραθώνα η διάσημη μάχη του Μαραθώνα, ανάμεσα στους Αθηναίους και Πλαταιείς, εναντίον των Περσών. Τα γεγονότα της μάχης ειναι λίγο πολύ γνωστά στους περισσότερους Ελληνες, καθόσον αυτή η μάχη αποτελεί μια απο τις σπουδαιότερες στιγμές της Ελληνικής ιστορίας.

Ο Μεγάλος Βασιλέας των Περσών, Δαρείος, αποφάσισε το 492 π.Χ. να τιμωρήσει τους Ελληνες για την υποκίνηση της επανάστασης των Ιωνικών πόλεων, την οποίαν κατέπνιξε το 494 π.Χ. επαναφέροντας τις ευημερούσες ελληνικές αποικίες υπό την κυριαρχία του. Γιά τον λόγο αυτό, έστειλε τον γαμπρό του και στρατηγό Μαρδόνιο, να υποτάξει τη Ελλάδα εισβάλοντας απο την Θράκη. Η εκστρατεία του 492 π.Χ. απέτυχε, καθώς ο περσικός στόλος έπεσε θύμα αντίξοων καιρικών συνθηκών στο ακρωτήρι του Αθωνα, χάνοντας 300 πλοία και 20.000 άνδρες.

Το εγχείρημα, επανελήφθη τον Σεπτέμβριο του 490 π.Χ. με άλλη μέθοδο, μεταφέροντας τον στρατό του διά θαλάσσης, απο την Κιλικία στην Αττική. Με αρχηγούς τον Δάτη και τον Αρταφέρνη, οι Πέρσες είχαν κάποιες πρώτες επιτυχίες, υποτάσσοντας τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων και στην συνέχεια την Ερέτρεια στην Εύβοια, που ενίσχυσαν την αλαζονεία τους και επιχείρησαν απόβαση στην παραλία του Μαραθώνα.

Εκεί τους περίμεναν 10.000 Αθηναίοι και Πλαταιείς, που εφαρμόζοντας την στρατηγική του Μιλτιάδη, επιτέθηκαν κατά μέτωπο στις υπέρτερες δυνάμεις των Περσών. Η αποφασιστικότητα των Ελλήνων στρατιωτών σε συνδιασμό με επιτυχημένες τακτικές πού εφαρμόσθηκαν, οδήγησαν σε ολοκληρωτική νίκη των Ελλήνων, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 6.400 νεκρούς απο τους περίπου 25.000 Πέρσες στρατιώτες που συμμετείχαν.

Στα παραλειπόμενα της μάχης, ξεχωρίζουν η καθυστερημένη άφιξη των 2.000 Σπαρτιατών πολεμιστών, μία μέρα μετά την μάχη και η εκνευριστική ουδετερότητα της Αίγινας, Αργους και κάποιων άλλων Ελληνικών πόλεων.

Αξιοσημείωτη είναι επίσης η συμμετοχή του Ιππία, υιού του Πεισίστρατου, ως σύμβουλου των Περσών με προφανή στόχο την τοποθέτησή του απο τους Πέρσες ώς τύραννο των Αθηνών, μετά τη νίκη τους.

Αντίθετα, γεμάτη δάφνες είναι η ιστορία του στρατιώτη (πιθανότατα του Φειδιππίδη) που μετά την μάχη, έτρεξε με όλον τον οπλισμό του τα 40 χλμ ώς την Αθήνα, για να πεί το περίφημο "νενικήκαμεν" που γέννησε 2.400 χρόνια αργότερα, ένα ολυμπιακό άθλημα.

Κατά την διάρκεια της μάχης, καταγράφησαν πολλές ιστορίες ηρωϊσμού των Ελλήνων, όπως αυτή του Κυναίγειρου, αδελφού του Αισχύλου, που σκοτώθηκε προσπαθώντας να κρατήσει με τα χέρια του ένα περσικό καράβι κατά την υποχώρηση των Περσών.

Η μάχη του Μαραθώνα, θεωρείται απο όλους τους ιστορικούς, ένα απο το σημαντικότερα γεγονότα της αρχαίας ιστορίας, καθώς απέτρεψε την είσοδο των Περσών στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, που πιθανότατα θα άλλαζε τον ρού της ιστορίας. Αν η Ελλάδα είχε κατακτηθεί, δεν θα ακολουθούσε ο χρυσούς αιών, ούτε η εγκαθίδρυση της δημοκρατίας σε πολλές Ελληνικές πόλεις. Είναι επίσης πολύ πιθανό, ότι δεν θα αναπτυσόταν οι τέχνες, η φιλοσοφία και η επιστήμη καθώς ο Ελληνικός ορθολογισμός ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την ανατολίτικη θεοκρατία.

Σήμερα, 2.500 χρόνια μετά, ας χαρούμε λοιπόν αυτή την επέτειο που μας προσέφεραν οι ένδοξοι πρόγονοι μας, κάνοντας την Ελλάδα διάσημη και σεβαστή και άς ξεχάσουμε για λίγο την μιζέρια της καθημερινότητάς μας και την αναξιοπιστία των σύγχρονων απογόνων τους. Ας ευχηθούμε τέλος, οι από μηχανής θεοί των αρχαίων Ελλήνων, να επαναλάβουν το θαύμα τους και να μπορέσουμε να ανακτήσουμε λίγη απο την χαμένη αίγλη τους.

Γιατί αλλοιώς, οι Πέρσες θα διαβούν. Μόνο που τώρα δεν θα είναι ξένοι. Θάμαστε εμείς οι ίδιοι, βασικοί εχθροί του ίδιου μας του εαυτού.

τι φταίει στην οικονομία μας ?

Τόν τελευταίο καιρό, όλο και περισσότεροι Ελληνες, ενδιαφέρονται για την οικονομία και την οικονομική κατάσταση της χώρας. Διαβάζουν άρθρα στις εφημερίδες, παρακολουθούν εκπομπές στην τηλεόραση, συζητάνε και μαλώνουν μεταξύ τους, για πράγματα που μέχρι πρίν λίγα χρόνια, ήταν αδιανόητο να φαντασθούμε. Ολοι ψάχνουν αγωνιωδώς λύσεις, για την αντιμετώπιση της δεινής κατάστασης στην οποίαν έχει περιέλθει η χώρα, προτάσεις για την απεμπλοκή απο το μνημόνιο και την τρόϊκα και διέξοδο απο τά προσωπικά οικονομικά αδιέξοδα.

Οι περισσότεροι Ελληνες κατηγορούν την σημερινή κυβέρνηση για λανθασμένους χειρισμούς, στην διαχείριση της κρίσης, που οδήγησαν στο μνημόνιο και τα μέτρα. Υποστηρίζουν, ότι η κυβέρνηση έπρεπε να βγεί επιθετικά και να απαιτήσει απο τούς εταίρους μας της ΟΝΕ, να μας βοηθήσουν χωρίς μνημόνιο και τρόϊκα, απειλώντας τους με έξοδο της Ελλάδος απο την ΟΝΕ, η οποία θα οδηγούσε σε κατάρρευση του ευρώ, με τρομακτικές επιπτώσεις για αυτούς. Θεωρούν δε, ότι όλα όσα περνάμε αυτή την περίοδο, οφείλονται στην έλλειψη ενός ηγέτη τύπου Κων/νου Καραμανλή ή Ανδρέα Παπανδρέου, που θα χειριζόταν πετυχημένα τον παραπάνω "εκβιασμό" στους εταίρους μας.

Οσον αφορά στις αιτίες του υπέρογκου χρέους,οι περισσότεροι Ελληνες πιστεύουν, ότι οφείλεται στις κλεψιές και λαμογιές κάποιων, που άν δεν γινόταν, όλα θα ήταν μιά χαρά.

Ετσι, κάποιοι Ελληνες αποδίδουν τις αιτίες της κρίσης στην φοροδιαφυγή των μεγάλων εταιρειών, τίς οποίες κανείς δεν τολμάει να αγγίξει, επειδή μιζάρουν κάποιους πολιτικούς. Κάποιοι άλλοι, κατακρίνουν τους διεφθαρμένους γιατρούς, εφοριακούς κλπ δημόσιους λειτουργούς , οι οποίοι πλούτισαν, κλέβοντας το δημόσιο χρήμα και οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή. Ολοι φυσικά οι Ελληνες, με εντυπωσιακή ομοφωνία, κατηγορούν τους πολιτικούς, ότι αύξησαν τα ελλείματα της χώρας κάνοντας κρατικές προμήθειες σε υπέρογκες τιμές με αντάλλαγμα μίζες από τους προμηθευτές.

Ολα τα παραπάνω, ισχύουν σίγουρα. Είναι όμως αυτά, που έφεραν την χώρα σε αυτή την θέση, η μήπως απλά, επιδείνωσαν μία κατάσταση που οφείλεται σε άλλα αίτια ; Η ερώτηση είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, διότι λάθος προσδιορισμός των αιτιών της κρίσης θα οδηγήσει σε λάθος λύσεις.

Στην παραπάνω ερώτηση, εγώ απαντώ καταφατικά. Οσα λεφτά και άν κλάπηκαν από κάποιους πολιτικούς, κάποιους επιχειρηματίες ή κάποιους δημόσιους λειτουργούς , δεν δικαιολογούν χρέος 300 δις ευρώ σε μιά 30-ετία. Κυρίως όμως, δεν δικαιολογούν την επίδραση των κρατικών ελλειμάτων στην πραγματική οικονομία, που οδήγησαν στην καταβαράθρωση του ρυθμού ανάπτυξης της χώρας, στην έλλειψη ρευστότητας στην αγορά και στην μείωση της παραγωγικής βάσης της οικονομίας μας.

Κατά την άποψή μου, η εξήγηση για τα παραπάνω, πρέπει να αναζητηθεί στις δομές και τα σαθρά θεμέλια της Ελληνικής οικονομίας. Μιάς οικονομίας που ποτέ δεν αναπτύχθηκε σωστά και ποτέ δεν απέκτησε όραμα, στόχους και προσανατολισμούς σύγχρονης ευρωπαϊκής οικονομίας. Αντίθετα, παρέμεινε προσκολλημένη σε τριτοκόσμιες δομές, στηριγμένη στο μικρομάγαζο, στον προστατευτισμό προνομιούχων ομάδων και στους κρατικοδίαιατους υπαλλήλους και επιχειρηματίες.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, η άκρως εσωστρεφής οικονομία μας να είναι ευάλωτη στην διαφθορά, στον κρατισμό και στην γραφειοκρατία, πρακτικές που ευνοούσαν οι ίδιες οι δομές της. Εξ' αιτίας αυτών,η οικονομία μας αδυνατούσε διαχρονικά να αξιοποιήσει τις εξωγενείς ενισχύσεις (σχέδιο Marshal, επιδοτήσεις ΕΟΚ, χαμηλά επιτόκια λόγω ευρώ κλπ) που ποτέ δεν χρησιμοποιήθησαν για την ανασυγκρότηση της οικονομίας, αλλά για την φαινομενική της βελτίωση, η οποία κατέρρεε με την πρώτη δυσκολία.

Προσωπικά πιστεύω, ότι το μεγαλύτερο διαχρονικό έγκλημα των πολιτικών αυτής της χώρας, δέν ήταν η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος αλλά η αδιαφορία ή η ανικανότητα μετεξέλιξης της οικονομίας μας σε σύγχρονα ευρωπαϊκά πρότυπα. Στέρησαν έτσι τον Ελληνικό λαό απο μιά στέρεη οικονομία, ικανή να αναπτύσεται και να του παρέχει, ένα σταθερά αυξανόμενο βιωτικό επίπεδο, και το υψηλό κοινωνικό κράτος δικαίου που το συνοδεύει. Αντίθετα, δανείσθηκαν πάνω απο τις δυνάμεις της οικονομίας μας, για να προσφέρουν στους Ελληνες, όχι ανάπτυξη της οικονομίας, αλλά ενα πλασματικό επίπεδο ζωής, πολύ υψηλότερο απο τις πραγματικές δυνατότητες της Ελληνικής οικονομίας.

Καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα, ότι το πρόβλημα της χώρας είναι καθαρά πολιτικό και όχι οικονομικό, οι δε λαμογιές και κλεψιές του δημόσιου χρήματος επιβάρυναν, αλλά δεν δημιούργησαν την δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας. Αντίθετα, το πρόβλημα δημιούργησε η διαχρονική αδυναμία των κυβερνώντων :

• να σχεδιάσουν ένα οικονομικό μοντέλλο με μακροχρόνιους στόχους που να αξιοποιεί τους πόρους και τις δυνατότητες της χώρας, προσαρμοσμένο στις σύγχρονες ανάγκες της οικονομίας, που να περιλαμβάνει τομείς ανάπτυξης, διάρθρωση της οικονομίας και αναμενόμενα αποτελέσματα.


• να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν αποτελεσματικές πολιτικές που θα διευρύνουν την παραγωγική βάση της χώρας και μάλιστα στην κατεύθυνση της παραγωγής εξαγώγιμων προιόντων και υπηρεσιών.


• να δημιουργήσουν ένα σταθερό περιβάλλον υγιούς οικονομικής δραστηριοποίησης των πολιτών, με συγκεκριμένους κανόνες και έλεγχο, χωρίς γραφειοκρατία και συνεχόμενες νομοθετικές παρεμβάσεις και αλλαγές.


• να αποδεσμευθούν απο την κρατιστική αντίληψη της οικονομίας και του κράτους επιχειρηματία, που λειτούργησε ως τροχοπέδη της ανάπτυξης και υπέθαλψε την διαφθορά και τις πελατειακές σχέσεις.


• να κάνουν ρήξεις με προνομιούχες ομάδες και να αποδεσμευτούν από την λογική του προστατευτισμού της διοίκησης και της νομοθεσίας πρός κάποιες μικροομάδες και συμφέροντα.


• να οργανώσουν την δημόσια διοίκηση στην κατεύθυνση της αποτελεσματικότητας και της ποιότητας υπηρεσιών πρός τον πολίτη αντί της γραφειοκρατίας και της αναλγησίας.

Τα παραπάνω, όσο απλά και αν φαίνονται, δεν είναι εύκολο να εφαρμοσθούν στην Ελλάδα, επειδή έρχονται σε αντίθεση με μικροκομματικές αντιλήψεις και μικροσυμφέροντα και θίγουν την ραστώνη πολλών βολεμένων. Παρ' όλα αυτά παραμένουν προϋπόθεση για την αναδιάρθρωση της οικονομίας μας και την προοπτική ευημερίας για όλους σε αυτόν τον τόπο.

Ελλάδα και ανταγωνιστικότητα

Μειωμένη κατά 12 θέσεις βρίσκεται η ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής οικονομίας για το έτος 2010, στην παγκόσμια κατάταξη, σύμφωνα με το World Economic Forum.

Η χώρα μας κατετάχθη 83η μεταξύ 139 χωρών, πίσω απο την Ρουάντα, την Μποτσουάνα και την Ναμίμπια, 12 θέσεις χαμηλότερα απο ότι το 2009 (71η). Είναι χαρακτηριστικό, ότι η ανταγωνιστικότητα της χώρας, έχει κατρακυλήσει μέσα σε 10 χρόνια, απο την 35η θέση το 2001 στην 83η το 2010. Οι μόνες ευρωπαϊκές χώρες που κατατάχθηκαν σε χειρότερες θέσεις απο την δική μας είναι η Σερβία, η Αλβανία και η Μολδαβία.

Πρώτη στην κατάταξη φιγουράρει η Ελβετία, ακολουθούμενη απο την Σουηδία και τη Σιγκαπούρη, ενώ οι ΗΠΑ έπεσαν στην 4η θέση απο την 2η που ήταν το 2009. Η Γερμανία ανέβηκε στην 5η θεση απο την 7η που βρισκόταν το 2009, ενώ τις υπόλοιπες θέσεις της πρώτης 10-άδας καταλαμβάνουν η Ιαπωνία, Φινλανδία, Ολλανδία, Δανία και Καναδάς.

Είναι εντυπωσιακό, ότι η πτώση της ανταγωνιστικότητος της Ελλάδος κατά 12 θέσεις συναντάται σε Αφρικανικές χώρες (Νιγηρία, Λεσότο, Σενεγάλη) και στο Πακιστάν, που υπέστη σημαντικές φυσικές καταστροφές.

Σε μιά κρίσιμη για την οικονομία περίοδο, όπου αναζητείται οικονομική ανάπτυξη, η ανταγωνιστικότητα της χώρας παίζει καθοριστικό ρόλο.

Ελπίζω, οι φωστήρες του οικονομικού επιτελείου της χώρας (κυβέρνηση, φορείς, ακαδημαϊκοί κλπ) να ανασκουμπωθούν και να βρούν λύσεις, γιατί δεν μας βλέπω καλά. Ας σχεδιάσουν για μιά φορά, κάτι που να υλοποιείται, γρήγορα και αποτελεσματικά και ας μήν περιμένουν απο τον κάθε μικρομεσαίο αυτοδίδακτο μάγο να σώσει την χώρα, βελτιώνοντας απο μόνος του, την θέση του στην διεθνή αγορά.

ανάπτυξη

Τον τελευταίο καιρό όλοι μιλούν για αυτήν.

Ολοι την αποζητούν, γιατί όπως λένε, μόνο μέσα από αυτήν θα έρθει η σωτηρία της χώρας. Αντίθετα, άν δεν έρθει η ανάπτυξη, πάνε χαμένες οι θυσίες και τα μέτρα που εφαρμόσθηκαν έως τώρα. Και η χώρα θα έχει σοβαρότατο πρόβλημα που κανείς δεν ξέρει πώς θα λυθεί.

Πως όμως, θα έρθει η ανάπτυξη και γιατί δεν ήρθε τόσα χρόνια ;

Γιατί, ας μην γελιόμαστε, αυτό που συνέβαινε απο την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους έως τώρα, δεν ήταν πραγματική ανάπτυξη. Ηταν κρατική διαχείριση των πόρων; ήταν προώθηση των δανεικών στην κατανάλωση; ήταν αγωνιώδης προσπάθεια επιβίωσης χωρίς όρους ; δεν ξέρω πώς αποκαλείται, αλλά ανάπτυξη δεν ήταν.

Αυτό που ξέρω, είναι ότι σε όλη την ιστορία του νεοελληνικού κράτους, η "ανάπτυξη" προερχόταν είτε από τα δημόσια έργα που καρπούταν κάποιοι ημέτεροι, είτε απο τις κρατικές εταιρείες που παρήγαγαν, αντιπαραγωγικά κάποια δημόσια αγαθά, είτε από τα δανεικά, τα οποία προωθούταν στην κατανάλωση μέσω των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων. Τα τελευταία δέ 30 χρόνια, προστέθηκαν και οι επιχορηγήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ολα όμως αυτά, αφορούσαν ανακύκλωση του ίδιου χρήματος, από την μία κοινωνική ομάδα στην άλλη, ενώ το μόνο νέο χρήμα που εισέρεε, ήταν τα δανεικά και οι επιχορηγήσεις. Ανάπτυξη, έτσι δεν γίνεται. Και όσες φορές, προσπάθησαν κάποιοι κλάδοι να δημιουργήσουν ανάπτυξη, κατέρευσαν μετά από κάποια χρόνια, μέσα στην διαφθορά και την έλλειψη ανταγωνιστικότητας. Γιατί στην χώρα μας, δυστυχώς έχει αναπτυχθεί ένα αντι-αναπτυξιακό περιβάλλον, το οποίο σχετίζεται με αρκετά προβλήματα της ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας.

πρόβλημα πρώτο : η ελληνική πολιτεία, ποτέ δεν ευνόησε την δημιουργία επενδύσεων, αντίθετα τις υπονόμευε, μέσω της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς και των πολλαπλών και ασύνδετων αδειοδοτήσεων. Βλέπετε, ο στόχος του κράτους αυτού, ήταν και είναι, να έχουν αντικείμενο οι δημόσιες υπηρεσίες, ώστε να μπορούν να διορίζουν και όχι να γίνεται η δουλειά, σωστά και αξιόπιστα.

πρόβλημα δεύτερο : η ελληνική πολιτεία, ποτέ δεν σχεδίασε αναπτυξιακές πολιτικές και ούτε βοήθησε τις επιχειρήσεις που το τολμούσαν, να βελτιώσουν το προϊόν, να εξάγουν και να οργανωθούν ανταγωνιστικά. Πώς όμως θα μπορούσε να το κάνει αυτό ένα κράτος, που μόλις το 2010 διαπίστωσε τον αριθμό των υπαλλήλων που μισθοδοτεί και μόλις πρίν λίγα χρόνια, άρχισε να κάνει προϋπολογισμούς στις υπηρεσίες του (νοσοκομεία κλπ).

πρόβλημα τρίτο : η ελληνική πολιτεία, ποτέ δεν παρείχε επιχειρησιακή σταθερότητα στούς πιθανούς επενδυτές. Από το 1974 έως σήμερα, έχουν αλλάξει 49 φορολογικά συστήματα και πολλαπλάσια συστήματα ενισχύσεων, αδειοδοτήσεων, πολεοδόμησης κλπ δημιουργώντας ανασφάλεια, όχι μόνο στους ξένους, αλλά και στους Ελληνες επενδυτές. Η αδυναμία του κράτους να εντοπίσει τους παρανόμους, μετατράπηκε σε γραφειοκρατία εναντίον όλων, χωρίς φυσικά να ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας. Στην Ελλάδα, για την πολιτεία είσαι παράνομος μέχρι να αποδείξεις το αντίθετο.

πρόβλημα τέταρτο : η ελληνική πολιτεία, ποτέ δεν ευνόησε την δημιουργία επιστημονικού και ειδικευμένου εργατικού δυναμικού με κατεύθυνση απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα και ούτε διαμόρφωσε εργασιακές σχέσεις κατάλληλες για την ανάπτυξη επενδύσεων. Αντίθετα, ευνόησε την δημιουργία ενός κράτους-εργοδότη που αποτελούσε την καλύτερη προοπτική απασχόλησης των πολιτών και μάλιστα με δικαιώματα και αμοιβές, υψηλότερα αυτών του ιδιωτικού τομέα. Επιπλέον, ανέχθηκε στους κόλπους του, την μετριότητα, την διαφθορά και την ατιμωρησία , μετατρέποντας το δημόσιο στην καλύτερη και "αποδοτικότερη" εργασιακή επιλογή για τους εκάστοτε νέους, στερώντας τίς υγιείς επιχειρήσεις απο επιλογές προσωπικού.

πρόβλημα πέμπτο : η ελληνική πολιτεία ευνόησε, την δημιουργία επενδύσεων από συγκεκριμένους επιχειρηματίες, που ενώ επαγγέλοταν την ανάπτυξη, αποδείχθησαν στην ουσία, ότι είχαν σαν σκοπό την διασπάθιση κρατικών προμηθειών, επιχορηγήσεων και ενισχύσεων και όχι την πραγματική παραγωγή προιόντων και υπηρεσιών. Οι περιπτώσεις αυτές δημιούργησαν στόν μέσο Ελληνα την πεποίθηση ότι οι αναπτυξιακές δράσεις που αναλαμβάνει το Ελληνικό κράτος είναι μιά ακόμα δραστηριότητα διαφθοράς μεταξύ ημετέρων επιχειρηματιών και πολιτείας (πολιτικοί και επίορκοι δημόσιοι λειτουργοί) απαξιώνοντας την ουσία των δράσεων αυτών.

πρόβλημα έκτο : αποτέλεσμα των παραπάνω είναι ότι η Ελληνική κοινωνία, δεν ανέπτυξε ποτέ εθνική αστική τάξη, με στόχους, αντίληψη και συνείδηση, υγιούς και μακρόχρονης επιχειρηματικής δραστηριότητας. Αντίθετα, ευνόησε τον καιροσκοπισμό, τον εύκολο και γρήγορο πλουτισμό και την αρπαχτή που ανέδειξαν γενηές επιχειρηματιών, χωρίς όραμα, προοπτική και επαγγελματισμό. Και οι μέν "επιχειρηματίες" αυτοί, πέρασαν άνετα την ζωή τους, αλλά δεν κληροδότησαν τίποτα στο μέλλον. Σε αυτό φυσικά βοήθησε ή έλλειψη καταναλωτικής συνείδησης από τους πολίτες αλλά κυρίως η έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών σε όλους τους τομείς (αγορονομία, φορολόγηση κλπ). Απόδειξη για αυτό, είναι η ύπαρξη ελάχιστων εταιρειών στην χώρα μας με ζωή μεγαλύτερη των 30 ετών.

Στον κατάλογο θα μπορούσαν να προστεθούν και άλλα προβλήματα, που μαζί με αυτά που ανέφερα, αποτρέπουν τον κάθε σοβαρό επιχειρηματικό οργανισμό να κάνει μακροχρόνιες επενδύσεις στην Ελλάδα. Μόνο βραχύβιες και με άμεση απόδοση.

Η ευθύνη βαρύνει πρωτίστως την πολιτεία, η οποία έχασε τίς ευκαιρίες που μας έδωσε η εισόδος μας στην ΕΕ και η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη της προηγούμενης 30-ετίας, να ανασυγκροτήσουμε τις σαθρές δομές της Ελληνικής οικονομίας. Αντίθετα, η Ελληνική πολιτεία, αναλώθηκε σε μικροκομματικές και ευκαιριακές πολιτικές, βολεύοντας βραχυπρόθεσμα τις κοινωνικές ομάδες που φώναζαν περισσότερο, αδιαφορώντας για τις μελλοντικές επιπτώσεις. Αρνήθηκε να έρθει σε ρήξεις με προνομιούχες μειοψηφίες και κρύφτηκε πίσω απο επικαλούμενα λαϊκά συμφέροντα. Με αυτόν τον τρόπο, ενίσχυσε την διαφθορά και την κερδοσκοπία και αδιαφόρησε για την απόδοση και την αποτελεσματικότητα.

Αναφέρω τον όρο "πολιτεία" γιατί σε αυτόν περιλαμβάνεται, εκτός απο τους εκάστοτε κυβερνώντες, ο κρατικός μηχανισμός των υψηλόβαθμων δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι πολλές φορές αποδεικνύονται ισχυρότεροι των πολιτικών τους προϊσταμένων, πράγμα φυσικό, όταν όλο το σύστημα διοίκησης της χώρας στηρίζεται στις πελατειακές σχέσεις των πολιτικών.

Τα αποτελέσματα τα ξέρουμε όλοι μας. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι πώς θα τα αντιστρέψουμε. Με μαγικά ραβδιά, λαϊκισμό και υποτέλεια ή με αυτογνωσία, σχεδιασμό και ομοψυχία.

Η ιστορία θα δείξει.

η μάχη του Ματζικέρτ

Σαν σήμερα, το 1071 μ.Χ, έγινε στο Ματζικέρτ, μία απο τις σημαντικότερες μάχες για την πορεία του μεσαιωνικού ελληνισμού, της οποίας η έκβαση σηματοδότησε την αρχή του τέλους της κυριαρχίας των Βυζαντινών στην Ανατολική Μικρά Ασία.

Το Ματζικέρτ, ήταν μία μικρή πόλη-φρούριο, στο ανατολικότερο άκρο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας πού τότε ανήκε στην επαρχία της Μεγάλης Αρμενίας. Βρίσκεται κοντά στην λίμνη Βαν και είναι σήμερα πόλη της ανατολικής Τουρκίας, κοντά στα σύνορα με το Ιράν.

Στην μάχη αυτή, που έγινε στην πεδιάδα νότια της πόλης του Ματζικέρτ, αναμετρήθηκαν ο Βυζαντινός στρατός με επικεφαλής τον ίδιο τον αυτοκράτορα Ρωμανό Δ' Διογένη, με τους Σελτζούκους Τούρκους του σουλτάνου Αλπ Ασλάν (= λιοντάρι του βουνού), οι οποίοι τα τελευταία χρόνια παρενοχλούσαν με επιδρομές τις ανατολικές επαρχίες της αυτοκρατορίας. Η μάχη κατέληξε σε σημαντική ήττα των Βυζαντινών, την πρώτη απο τους Τούρκους, που άνοιξε τον δρόμο για τη εγκατάσταση τους στην περιοχή. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας, μαζί με πολλούς στρατηγούς, πιάστηκε αιχμάλωτος και υποχρεώθηκε να συνάψει ταπεινωτική συμφωνία με τον Αλπ Ασλάν, αποδεχόμενος την δημιουργία τουρκικού κράτους στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μικράς Ασίας. Η αιχμαλωσία του Ρωμανού Διογένη είχε έντονη απήχηση εκείνη την εποχή, καθώς ήταν η πρώτη φορά που Βυζαντινός αυτοκράτορας, έπεφτε αιχμάλωτος στο πεδίο της μάχης και μάλιστα απο μουσουλμάνους.

Η συμφωνία αυτή, είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία του Σουλτανάτου του Ικονίου, που σηματοδότησε την οριστική εγκατάσταση των Τούρκων στην περιοχή και την απαρχή της πτώσης της αυτοκρατορίας.

Ο στρατός των Βυζαντινών, είχε δύναμη 40.000 ανδρών και ήταν ανομοιογενής, αποτελούμενος σε μεγάλο βαθμό απο ξένους μισθοφόρους και κυρίως Νορμανδούς, Βούλγαρους, Φράγκους, Πετσενέγγους, Γότθους, Σλάβους, Τουρκομάνους Ούζους, Χαζάρους, Κουμάνους και Ιβηρες απο την Αρμενία, καθώς ο πιστός και εμπειροπόλεμος στρατός των Θεμάτων της αυτοκρατορίας είχε παραμεληθεί απο τους προηγούμενους αυτοκράτορες. Αντίθετα, ο στρατός των Σελτζούκων ήταν ομοιογενής, αποτελούμενος κυρίως απο Σελτζούκους και Τουρκομάνους νομάδες που επιδίωκαν νέα εδάφη για εγκατάσταση και είχε αριθμητική ισχύ αντίστοιχη ή λίγο μικρότερη του βυζαντινού.

Οι αιτίες της στρατιωτικής ήττας πρέπει να αναζητηθούν αφ'ενός στην υπεροψία των Βυζαντινών για την εύκολη επικράτηση τους απέναντι στους άτακτους Σελτζούκους και αφ΄ετέρου σε στρατηγικά λάθη που έγιναν κατά την διάρκεια της μάχης. Το μεγαλύτερο λάθος του Ρωμανού Διογένη, ήταν η διαίρεση του στρατού και η αποστολή των καλύτερων μονάδων του, συμπεριλαμβανομένων και των κατάφρακτων ιπποτών, να καταλάβουν πόλη 50 χλμ νότια του Ματζικέρτ. Ο επικεφαλής της δύναμης αυτής, Ιωσήφ Ταρχανειώτης, παρέκλινε της πορείας του και κατευθύνθηκε ακόμα μακρύτερα, πρός την πόλη Μελιτηνή, 150 χλμ νοτιοδυτικά του πεδίου της μάχης, πιθανότατα επειδή ισχυρή δύναμη των Σελτζούκων του έκοψε τον δρόμο.

Η υπόλοιπη δύναμη του στρατού, υπό τον αυτοκράτορα Ρωμανό Διογένη, αφού είχε για 2-3 ημέρες, αρκετές απώλειες από την συνήθη στους Τούρκους τακτική της ψευδούς υποχώρησης με στόχο την ενέδρα, παρετάχθη στις 26/8/1071 για μάχη, απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις Σελτζούκων, αποτελούμενες κυρίως απο ελαφρό ιππικό, εφοδιασμένο με τόξα και σπαθιά, χωρίς να περιμένει την επιστροφή του Ταρχανειώτη, στηριζόμενος στο χαμηλό αξιόμαχο των αντιπάλων.

Κατά την διάρκεια της μάχης, και ενώ η έκβαση της μάχης ήταν θετική για τους Βυζαντινούς, η αδυναμία συντονισμού του ετερογενούς αυτού στρατεύματος σε συνδυασμό με διαταγές που παρεξηγήθηκαν δημιούργησαν χάος, το οποίο εκμεταλεύθηκαν οι οπισθοχωρούντες Σελτζούκοι. Η αδυναμία αυτή δημιούργησε πανικό και βοήθησε στην προσχώρηση των Ούζων στους ομόγλωσσους τους Σελτζούκους και στην αδράνεια (ίσως και προδοσία) του επικεφαλής της οπισθοφυλακής Ανδρόνικου Δούκα (πολιτικού αντίπαλου του Ρωμανού).

Η συνέχεια ήταν τραγική για τον αυτοκρατορικό στρατό καθώς υπέστη συντριπτική ήττα απο τους Σελτζούκους οι οποίοι, απέκοπταν με το ελαφρύ ιππικό τους, τα πανικοβλημένα τμήματα του στρατού των Βυζαντινών και τα οδηγούσαν στην σφαγή, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 8.000 νεκρούς, έναντι ούτε 1.000 των Σελτζούκων.

Είναι ενδεικτική, η στιχομυθία μεταξύ των δύο ανδρών, όταν έφεραν τον πληγωμένο Ρωμανό μπροστά στον Αλπ Ασλάν.

" τι θα έκανες Ρωμανέ, αν εγώ ήμουν αιχμάλωτός σου" τον ρώτησε ο Αλπ Ασλάν.

" θα σε θανάτωνα, επί τόπου" απάντησε ο Ρωμανός.

" εγώ θα κάνω κάτι χειρότερο,θα σε αφήσω ελεύθερο " του απαντά ο Αλπ Ασλάν, κατακρίνοντάς τον στην συνέχεια για την υπεροψία του.

Ο αυτοκράτορας απελευθερώθηκε μετά την υπογραφή της συμφωνίας και την καταβολή λύτρων και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου τυφλώθηκε από το μανιασμένο πλήθος, υποκινούμενο απο τον επόμενο αυτοκράτορα Μιχαήλ Δούκα, πολιτικό αντίπαλο του Ρωμανού. Στην συνέχεια εξορίσθηκε στην νήσο Πρώτη της Προποντίδας, όπου και πέθανε το 1072 μ.Χ., από τα τραύματά του, σε ηλικία 49 ετών.

Τά πραγματικά όμως αίτια της ήττας στο Ματζικέρτ, πρέπει να αναζητηθούν στην πολιτική παράλυση των τελευταίων 30 ετών και την έντονη αντιπαράθεση των φεουδαρχών με την κεντρική εξουσία που αποδυνάμωσε την αυτοκρατορία. Η κρατούσα τάξη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, αποτελούμενη κυρίως απο φεουδαρχικές οικογένειες της Μ.Ασίας (Σκληροί, Δούκες, Μελισσηνοί κλπ) αντιδρούσε στην προσπάθεια του Ρωμανού Διογένη, να επαναφέρει δικαιότερο φορολογικό σύστημα, να καταργήσει τον θεσμό της δουλοπαροικείας και να ενισχύσει την κεντρική εξουσία, που θα επέτρεπε την αποκατάσταση της ισχύος των Βυζαντινών θεματικών στρατευμάτων.

Αντίθετα, οι φεουδάρχες υποστήριζαν την μη φορολόγηση τους, την δυνατότητα διατήρησης ιδιωτικών στρατών και την αποδυνάμωση της κεντρικής εξουσίας σε όλα τα επίπεδα. Η αντιπαράθεση αυτή οδήγησε σε φεουδαρχικούς πολέμους για την απόκτηση του θρόνου, την αλλαγή 5 αυτοκρατόρων σε διάστημα 30 χρόνων και την εξασθένηση του κράτους και της εξωτερικής πολιτικής θέσης του.

Επιπλέον αυτών, η πολιτική αντιπαράθεση μεταφέρθηκε στους κόλπους του στρατού, όπου οι φεουδαρχικής καταγωγής ανώτεροι αξιωματικοί, εφάρμοζαν προσωπικές πολιτικές ακόμα και στις μάχες. Η κατάσταση αυτή, σε συνδυασμό με το ετερογενές και αμφιβόλου πίστης μισθοφορικό στράτευμα, οδηγούσε συχνά σε δυσπιστία μεταξύ των επικεφαλής των μονάδων, αδυναμία συντονισμού και πλήρη αναποτελεσματικότητα του στρατού.

Μετά την ήττα στο Ματζικέρτ, η αυτοκρατορία περιήλθε για άλλη μια φορά στην δίνη των εμφυλίων συρράξεων, που βοήθησαν στην σταδιακή επέκταση της κυριαρχίας των Σελτζούκων, ιδίως μετά την επίσης νικηφόρα για αυτούς, μάχη του Μυριοκέφαλου (1176 μ.Χ.), ενώ έφτασαν έως την Νίκαια, το 1077 μ.Χ. Η κυριαρχία των Σελτζούκων στην περιοχή αυτή, απέσπασε απο την αυτοκρατορία τις ανατολικές περιοχές της (Καππαδοκία, Αρμενία) που τροφοδοτούσαν τον στρατό με έμπιστους στρατιώτες, οι οποίες σταδιακά εκτουρκίσθησαν, ενώ παράλληλα απέκοψε τους εμπορικούς δρόμους με την Περσία,την Ινδία και την Απω Ανατολή, που συντηρούσαν για αιώνες την Κωνσταντινούπολη ως το σημαντικότερο για την εποχή διεθνές κέντρο εμπορίου.

Ο έτερος πρωταγωνιστής, ο Αλπ Ασλάν, δεν είχε καλύτερο τέλος. Πέθανε έναν χρόνο αργότερα, το 1072 μ.Χ. σε ηλικία 42 ετών, απο την υπεροψία του, ελάττωμα για το οποίο είχε κατακρίνει τον Ρωμανό Διογένη. Ο θάνατος του, προήλθε από μονομαχία που προκάλεσε ο ίδιος, μέ τον αιχμάλωτο του, Πέρση Γιουσούφ Κοτουάλ, κυβερνήτη του φρουρίου του Μπαρζάμ, αμέσως μετά την κατάληψη του φρουρίου απο τους Σελτζούκους.

τα ονόματα των ποταμών της Μακεδονίας

Τις προάλλες, οδηγώντας έξω απο την Θεσσαλονίκη, πέρασα απο την γέφυρα του Γαλλικού ποταμού και αναρωτήθηκα, πώς πήρε το όνομά του. Έψαξα, λοιπόν σε πηγές του διαδικτύου, για την προέλευση των ονομάτων, όχι μόνο αυτού, αλλά όλων των ποταμών της Μακεδονίας και εντυπωσιάσθηκα απο την διαχρονικότητα των ονομάτων τους, που διατηρήθηκαν αναλοίωτα στο διάβα της ιστορίας, παρ' όλες τις κατακτήσεις, μετακινήσεις και μετοικήσεις πληθυσμών.

Αξιός
Ο ποταμός αναφέρεται με αυτό το όνομα από τον Όμηρο,τον Ηρόδοτο και πολλούς άλλους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, ενώ συναντάται και ώς Αξειός ή Ναξειός. Σύμφωνα, με τον Ησύχιο τον Αλεξανδρέα, στο "Λεξικόν Ησυχίου" που συνέταξε τον 5ο μ.Χ. αιώνα, το όνομα αξιός έχει μακεδονική ρίζα και προέρχεται απο το αξός που σημαίνει δάσος ή ύλη και ο ποταμός ονομάσθηκε έτσι, επειδή οι όχθες του ήταν (και είναι ακόμα) δασωμένες.
Την περίοδο της ρωμαικής κατοχής, ο ποταμός αναφέρεται ώς axius.
Τα Βυζαντινά χρόνια, αρχίζει να ονομάζεται και Βαρδάρης, απο την μογγολική φυλή των Βαρδάρων, οι οποίοι τον 7ο μ.Χ αιώνα, εμφανίσθηκαν στην περιοχή και μετά απο επιδρομές, συνθηκολόγησαν με τον αυτοκράτορα και πήραν άδεια εγκατάστασης στην κοιλάδα του Αξιού. Οι Βάρδαροι, αφομοιώθηκαν γρήγορα απο τους ντόπιους Ελληνικούς πληθυσμούς και εξαφανίσθηκαν απο την ιστορία. Το όνομα παρέμεινε έως σήμερα, κυρίως στους σλαβικούς λαούς.
Κατά κάποιους, το όνομα βαρδάρης, είναι παλαιότερο και προέρχεται απο το ρήμα βαρβαρίζω(=προκαλώ θόρυβο), εξ΄αιτίας της θορυβώδους ροής του ποταμού. Τέλος κάποιοι προσδίδουν στο όνομα βαρδάρης τουρκική ή μογγολική προέλευση απο την τουρκομογγολική λέξη vardar (= μεγάλος ποταμός). Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, οι Βάρδαροι πήραν το όνομά τους από τον "μεγάλο ποταμό" στον οποίον εγκαταστάθηκαν και όχι το αντίστροφο.

Αλιάκμων
Το όνομα είναι σύνθετο και προέρχεται απο την σύνδεση των λέξεων αλς (=άλας, θάλασσα) και άκμων (=αμόνι). Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία, ο Αλιάκμων ήταν θεός, παιδί του Ωκεανού κι της Τηθύος. Ο Ωκεανός ήταν για τους αρχαίους Έλληνες, το τεράστιο ποτάμι που περιέβαλε την γή, ενω η Τηθύς μία απο τις Τιτανίδες, κόρη του Ουρανού και της Γής.
Οι Τούρκοι ονόμαζαν τον Αλιάκμωνα, Ιντζέ καρά (=ψηλός μαύρος) και οι Σλάβοι, Μπιστρίτσα (=γοργοπόταμος), ονόματα που όμως δεν επικράτησαν.

Λουδίας
Το όνομα έχει ελληνική ρίζα, και σημαίνει μαύρο νερό, όπως και τα υπόλοιπα ονόματα, Λυδίας ή Λοιδίας, με τα οποία αναφέρεται στην αρχαία βιβλιογραφία . Αργότερα, οι Τούρκοι τον ονόμαζαν και Καρά Ασμάν (=μαύρο νερό), μεταφράζοντας στα τούρκικα το ελληνικό του όνομα.

Γαλλικός
Το πρώτο του όνομα ήταν Ηδωνός, πιθανότατα προερχόμενο απο τους Ηδωνούς Μυγδόνες, Θρακικό φύλο που κατοικούσε στις όχθες του, τα προϊστορικά χρόνια. Κατά τα ιστορικά χρόνια μετονομάσθηκε σε Εχείδωρο και μετά σε Εχέδωρο, όταν βρέθηκε χρυσάφι (=δώρο) στην κοίτη του και άρχισε η εκμετάλευσή του.
Το όνομα Γαλλικός, προήλθε απο την ρωμαϊκή αποικία Callicum (=δερμάτινο κόσκινο) που ιδρύθηκε τον 1ο μ.Χ. αιώνα στις όχθες του για την εκμετάλευση του χρυσού, η οποία ονομάσθηκε έτσι απο το δερμάτινο κόσκινο από δέρμα κατσίκας, που χρησιμοποιούσαν οι άποικοι για την συλλογή της χρυσόσκονης. Με τον καιρό, το όνομα Callicum παραφράσθηκε σε Gallicum, απο όπου και το όνομα Γαλλικός.
Τα μεσαιωνικά χρόνια, ονομαζόταν από τους κατοίκους της περιοχής και Γομαροπνίχτης από τις ξαφνικές πλημύρες του, που έπνιγαν τα ζώα τους.

Στρυμών
Στην Ελληνική Μυθολογία, ο ποταμός αναφέρεται ώς Παλαιστίνος, και πήρε το όνομα του απο τον μυθικό βασιληά της Θράκης Παλαιστίνο, που σύμφωνα με τον μύθο πνίγηκε στα νερά του ποταμού, πού μέχρι τότε ονομαζόταν Κορνάζος.
Το όνομα Στρυμών, έχει θρακική ρίζα και προέρχεται από την θρακική λέξη sru (=ρέμα) , συνώνυμη της κελτικής struaimm (=ρεύμα) και της αγγλικής stream.
Οι Βούλγαροι, τον αναφέρουν ώς Στρούμα ενώ οι Τούρκοι ώς Καρά Σού (=μαύρο ρέμα)

Νέστος
Κατά την Ελληνική Μυθολογία, ο Νέστος ήταν ένας απο τους ποταμούς που γέννησαν ο Ωκεανός και η Τηθύς, ενώ ο Ησίοδος στην "θεογονία" του, τον αναφέρει ώς Νέσσο με τα γοργοστρόβιλα νερά, θεό της Θράκης και πατέρα της Καλλιρόης. Ο Νέστος αναφέρεται απο τον Θουκιδίδη, τον Στράβωνα και τον Παυσανία, ενώ ο Ηρόδοτος τον αναφέρει ώς το βόρειο άκρο εξάπλωσης των λιονταριών στην Ελλάδα.
Κατά την ρωμαϊκή περίοδο, μετονομάζεται σε mestus, ενώ αναφέρεται ως Μέστος απο την Αννα Κομνηνή τον 11ο μ.Χ. αιώνα.
Απο το όνομα αυτό, προήλθε και το σλάβικο όνομα mesta, με το οποίο ακόμα και σήμερα ονομάζουν οι Βούλγαροι το τμήμα του, που ρέει στην χώρα τους.

o ΔΝΤάκιας

Τον τελευταίο καιρό, οι περισσότεροι Ελληνες εξαντλούνται σε συζητήσεις γύρω απο την οικονομική κατάσταση της χώρας και τις κοινωνικές επιπτώσεις που προκύπτουν απο την αντιμετώπιση της.

Στις συζητήσεις αυτές, οι Ελληνες έχουν χωρισθεί σε δύο βασικές ομάδες, σε αυτούς που πιστεύουν, ότι το ΔΝΤ, η τρόικα και η "συμφωνία" θα έχουν θετικό αποτέλεσμα για την χώρα και σε αυτούς που πιστεύουν το αντίθετο.

Η πρώτη κατηγορία, οι επονομαζόμενοι και ΔΝΤάκηδες, πιστεύουν ότι η "συμφωνία" με την τρόικα και ο έλεγχος της εφαρμογής της, είναι μιά ευκαιρία για την αναδιάταξη της ελληνικής οικονομίας και δίνει μιά εκπληκτική δικαιολογία στην κυβέρνηση, να αλλάξει και να εφαρμόσει, όλα αυτά που δεν τόλμησε να κάνει κανένας τα τελευταία 30-40 χρόνια. Πιστεύουν ότι το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, επιβαρύνθηκε αλλά δεν προκλήθηκε απο τα λεφτά που έκλεψαν κάποιοι αλλά απο κακή δημόσια διαχείριση και λανθασμένες πολιτικές που εφαρμόσθηκαν τα τελευταία 30-40 χρόνια απο τις κυβερνήσεις με μόνο σκοπό την επανεκλογή τους. Πιστεύουν, ότι οι πολιτικές αυτές ευνόησαν αρκετές κοινωνικές ομάδες και δημιούργησαν κοινωνικές αδικίες , που τώρα αποκαθίστανται. Οι ευνοικές αυτές μεταχειρίσεις, απαιτούσαν λεφτά που δεν υπήρχαν και εφαρμόσθηκαν με δανεικά τα οποία μπορούσαμε να αποφύγουμε και είναι αυτά που γιγάντωσαν το χρέος . Οι ΔΝΤάκηδες λένε ότι η χώρα έχει την αποκλειστική ευθύνη για την κατάσταση της και κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να μας ανεχθεί. Ζούμε πλέον σε ένα παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα και πρέπει να ακολουθούμε τους κανόνες του. Ειδικά για την χώρα μας, οι ΔΝΤάκηδες θεωρούν ότι είναι αρκετά ευννοημένη καθόσον κατασπατάλησε τον πακτωλό των επιχορηγήσεων απο την Ευρωπαική Ενωση και τα χαμηλά επιτόκια του ευρώ, όχι για ανάπτυξη, όπως όφειλε, αλλά για πλουτισμό κάποιων λίγων και δημιουργία εισοδήματος σε περισσότερους. Τα λάθη αυτά καλούνται τώρα να πληρώσουν οι ευνοημένοι αλλά και κάποιοι μή ευνοημένοι, πού είναι απλά η παράπλευρη απώλεια που υπάρχει σε κάθε κρίση. Παράλληλα πιστεύουν, ότι αυτοί που αντιδρούν είναι αυτοί που θίγονται, ενώ το μεγαλύτερο μερος της κοινωνίας έχει στο βάθος συνειδητοποιήσει τον μονόδρομο και γιαυτό δεν αντιδρά. Καταλήγουν δε να πιστεύουν, ότι μετά τη ολοκλήρωση της συμφωνίας, η οικονομική και κοινωνικά κατάσταση της χώρας θα είναι καλύτερη και δικαιότερη.

Η δεύτερη κατηγορία, οι αντι-ΔΝΤάκηδες, πιστεύουν ότι η χώρα άδικα μπήκε υπό της επιτήρηση της τρόικας και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να ζούμε, δανειζόμενοι, όπως γινόταν όλα τα προηγούμενα χρόνια και όπως συνεχίζουν να κάνουν όλα τα υπόλοιπα κράτη. Το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, δεν είναι τρομακτικό και δημιουργήθηκε απο τα λαμόγια που έκλεψαν τα χρήματα του ελληνικού λαού και δεν φταίει σε τίποτα ο απλός πολίτης, που τώρα καλείται να πληρώσει. Πιστεύουν, επίσης ότι η διεθνής οικονομική κρίση προκλήθηκε απο κάποια λαμόγια του διεθνούς τραπεζικού συστήματος με στόχο την κερδοσκοπία, εκμεταλευόμενοι τις δυνατότητες που δίνει η παγκοσμιοποιημένη αγορά και η έλλειψη κανόνων. Οτι τα συστήματα αξιολόγησης των οικονομιών των κρατών, δεν εκφράζουν την πραγματική οικονομική κατάσταση των κρατών, αλλά κατασκευάζονται απο τα παραπάνω διεθνή τραπεζικά λαμόγια με σκοπό την κερδοσκοπία. Επιπλέον, οι αντι-ΔΝΤάκηδες πιστεύουν οτι οι κυβερνήσεις, αντί να κυνηγήσουν αυτούς, σκληραίνουν την στάση τους απέναντι στους λαούς τους, επιβάλοντας μέτρα κατάργησης του κοινωνικού κράτους και των κεκτημένων των εργαζομένων με σκοπό την μεγιστοποίηση των κερδών των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, που τελικά υπηρετούν. Η Ελλάδα, επιλέχθηκε, συκοφαντήθηκε και διασύρθηκε, επειδή είναι ένα μικρό κράτος, που όμως ανήκει στον ανεπτυγμένο κόσμο, στοχεύοντας στην πιλοτική εφαρμογή σε αυτήν, των μέτρων που στην συνέχεια θα εφαρμοσθούν και στις υπόλοιπες χώρες. Πιστεύουν ότι οι φόβοιτων ΔΝΤάκηδων για αποπομπή απο το ευρώ και αδυναμίας πληρωμών του δημοσίου, ήταν υπερβολικοί, καθόσον τα πλούσια κράτη της ευρωζώνης θα μας βοηθούσαν και χωρίς "συμφωνία" διότι δεν θα τολμούσαν να διακινδυνέψουν την κατάρευση το ευρώ. Στην χειρότερη δε περίπτωση που θα το έκαναν, δεν θα ήταν και το τέλος του κόσμου γιατί η χώρα μπορεί κάλιστα να επιζήσει και εκτός ευρώ, ίσως και καλύτερα, μόνη και μακρυά απο τις δεσμεύσεις του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η "συμφωνία" για τους αντι-ΔΝΤάκηδες, ήταν μιά κακή επιλογή στην οποία σύρθηκε η σημερινή κυβέρνηση, εξ' αιτίας της αδυναμίας της, να χειρισθεί την κατάσταση. Η αδυναμία αυτή οδήγησε την χώρα να βρίσκεται σήμερα υπό καθεστώς ιδιότυπης δικτατορίας απο την τρόικα, που μόνο σκοπό έχει, να κάμψει την αντίδραση των Ελλήνων στα νέα μέτρα, που έτσι και αλλοιώς είχαν αποφασισθεί να εφαρμοσθούν σε όλη την Ευρώπη. Η κατάσταση δεν θα βελτιωθεί αλλά αντίθετα θα χειροτερεύει καθε μέρα. Τα λαμόγια που έκλεψαν τα λεφτά του Ελληνικού λαού δεν θα πληρώσουν, αντίθετα θα συνεχίσουν να πλουτίζουν εις βάρος του. Η μόνη σωτηρία είναι η αντίδραση στην "συμφωνία", με γενικευμένες απεργίες και διαδηλώσεις που θα οδηγήσουν στην κατάργηση της και την επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση. Η χώρα έχει προβλήματα, για τα οποία φταίνε αποκλειστικά, αυτοί που μας κυβέρνησαν τα προηγούμενα χρόνια και όχι ο λαός. Δεν πρέπει δε να ξεχνάμε, οτι οι Ελληνες είναι ένας ιδιότυπος λαός που δύσκολα μπαίνει δε καλούπια και ποτέ δεν θα γίνει σαν "αυτούς".

Λέτε να βρισκόμαστε μπροστά σ' έναν νέο εθνικό διχασμό ? Δεν νομίζω. Απλά, ο Ελληνας αρέσκεται να πολιτικολογεί και το κάνει με κάθε ευκαιρία.

Ποιός όμως απο τους παραπάνω δύο έχει δίκιο ? Η ιστορία θα δείξει.

......και η ζωή συνεχίζεται