Ουκρανία : Ιφιγένεια ή Δούρειος Ίππος ?

Κοντεύει ένας χρόνος όπου ο πλανήτης παρακολουθεί τον πόλεμο στην Ουκρανία, με τους Ρώσσους να έχουν εισβάλει στην χώρα και να προσπαθούν αποτυχημένα να ενσωματώσουν μέρος ή και ολόκληρη την χώρα στην επικράτεια τους. Οι πολεμικές επιχειρήσεις προβάλλονται καθημερινά  από τα μέσα επικοινωνίας, περιλαμβάνοντας βομβαρδισμούς, αεροπορικές επιδρομές και μάχες αλλά και θηριωδίες με βασικούς πρωταγωνιστές τους Ρώσσους. Η εισβολή των Ρώσσων ανακοινώνονταν από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, αρκετό καιρό πριν πραγματοποιηθεί, με τρόπο που πολλοί αναρωτήθηκαν μήπως την προκαλούσαν. 

Οι Ρώσσοι υποστηρίζουν ότι η εισβολή πραγματοποιήθηκε για να διαφυλάξουν τα σύνορά τους και να απελευθερώσουν τους Ρωσικούς πληθυσμούς που κατοικούν στο ανατολικό τμήμα της χώρας, οι οποίοι υφίσταντο καταπίεση και βιαιότητες από τους Ουκρανούς. Αντίθετα, οι Ουκρανοί αρνούνται τις κατηγορίες και θεωρούν ότι η εισβολή αποτελεί μία αναίτια πράξη καταπάτησης της εθνικής τους κυριαρχίας, που εκπορεύεται από τον μεγαλοϊδεατισμό του Πούτιν και στοχεύει στην ανασύσταση μιας νέας ρωσικής αυτοκρατορίας. 

Φυσικά, η κάθε πολεμική σύρραξη έχει ένα υπόβαθρο με ιστορικές, κοινωνικές και γεωπολιτικές πτυχές. Στην προκειμένη περίπτωση, το ρωσικό υπόβαθρο αναφέρει ότι οι Ουκρανοί δεν είναι ξεχωριστό έθνος αλλά τμήμα του ρωσικού έθνους, με γλωσσική διαφοροποίηση η οποία διαμορφώθηκε κατά την περίοδο που η δυτική Ουκρανία ήταν υπό Πολωνική και Αυστρουγγρική κατοχή. Επιπλέον αυτού, θυμίζουν ότι η δημιουργία της Ουκρανικής Δημοκρατίας δεν είχε εθνική προσέγγιση αλλά έγινε στα πλαίσια της σοβιετικής πολιτικής για δημιουργία Ομόσπονδων Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) προσθέτοντας ως επιχείρημα ότι η Κριμαία και οι διεκδικούμενες ανατολικές περιοχές παραχωρήθηκαν αργότερα (1954) στην Ουκρανία, από τον ουκρανικής καταγωγής Χουρτσώφ. Παράλληλα, κατηγορούν τους Ουκρανούς για αντεθνική στάση, κυρίως κατά την περίοδο του Β' ΠΠ, η οποία δημιούργησε  ναζιστικό υπόβαθρο στην περιοχή, που επιζεί έως σήμερα. Καταλυτικό ρόλο για την εισβολή, έπαιξε η πρόθεση των Ουκρανών να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, που από την πλευρά των Ρώσσων θεωρήθηκε ως συμμαχία με τον εχθρό που απειλεί την ύπαρξή τους.

Από την πλευρά τους, οι Ουκρανοί υποστηρίζουν ότι είναι ξεχωριστό έθνος προερχόμενο από διαφορετική σλαβική φυλή, συγγενή των Ρώσσων, η οποία βρέθηκε  διαχρονικά υπό ξένη κατοχή (Χρυσή Ορδή, Λιθουανική, Πολωνική, Αυστρουγγρική, Ρωσική) με όλες τις προσπάθειες για ανεξαρτησία να καταπνίγονται από τους κατακτητές τους. Η παραπάνω ιστορική διαδρομή διαμόρφωσε το ουκρανικό έθνος με διαφορετική ενσωμάτωση των ρωσικών στοιχείων και της εθνικής τους ταυτότητας στις διάφορες επαρχίες της χώρας. 'Οσον αφορά την στάση τους στο Β' ΠΠ, οι Ουκρανοί αρνούνται την συνεργασία με τους Γερμανούς και υποστηρίζουν ότι έκαναν διμέτωπο αγώνα, εναντίον των Γερμανών και των Ρώσσων, με στόχο την απελευθέρωση τους. Υποστηρίζουν ότι δεν απειλούν κανέναν και ότι ως ανεξάρτητο πλέον κράτος έχουν δικαίωμα να επιλέξουν τις συμμαχίες και την πολιτική τους.

Φυσικά, εκτός από το παραπάνω ιστορικό υπόβαθρο, υπάρχουν και οι γεωπολιτικές προσεγγίσεις με κάποιους να υποστηρίζουν ότι η εισβολή υποκινήθηκε από τους Αμερικάνους για να αποκόψουν την αυξανόμενη συνεργασία της Ρωσίας με την Γερμανία και την ΕΕ, κάποιους άλλους να αποκαλύπτουν ότι ο πραγματικός λόγος είναι τα μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που υπάρχουν στην βόρεια Μαύρη θάλασσα, ενώ δεν λείπουν και αυτοί που αναφέρουν ότι η εισβολή έγινε για να δημιουργηθεί μια τεχνητή κρίση που λειτούργησε ως πρόφαση για την αύξηση των τιμών της ενέργειας με στόχο την δημιουργία πληθωρισμού και αύξησης των επιτοκίων προσδοκώντας νέες επενδυτικές ευκαιρίες για τα  λιμνάζοντα κεφάλαια. 

Παράλληλα, η προσωπικότητα του Πούτιν φαίνεται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην σύρραξη αυτή καθώς είναι ένας αυταρχικός ηγέτης που κατάφερε όμως να ξαναβάλει την Ρωσία στις τάξεις των ισχυρών και μάλλον νοιώθει την ιστορική αποστολή της ανασύστασης της ρωσικής υπερδύναμης.  

Όλα τα παραπάνω περιέχουν σημεία αλήθειας και σημεία υπερβολής και κάθε ένας από τους εμπλεκόμενους παρουσιάζει ή αποδέχεται το αφήγημα που υποστηρίζει τα συμφέροντά του. Για εμάς τους Έλληνες, ο πόλεμος αυτός έχει αρνητικές συνέπειες, αφενός διότι προκάλεσε την ενεργειακή κρίση και τον πληθωρισμό που μας ταλαιπωρούν και αφετέρου διότι οι εμπλεκόμενες χώρες είναι πελάτες και προμηθευτές προϊόντων που μας αφορούν και των οποίων διαταράσσεται η  αγορά. Παράλληλα, η επικράτηση των Ρώσσων ίσως ανοίξει την όρεξη της Τουρκίας για αντίστοιχες αναθεωρητικές δράσεις παρόλο που οι συνέπειες της εισβολής για την Ρωσία είναι σημαντικές και πιθανώς αποτρεπτικές για ανάλογες ενέργειες. Η υποστήριξη της Ουκρανίας από όλη την Δύση και η απερίφραστη καταδίκη του αναθεωρητισμού και της παραβίασης της κυριαρχίας ενός κράτους από ένα άλλο, ελπίζω να μην είναι προσχηματικά και να επαναληφθούν σε κάθε αντίστοιχη ενέργεια.

Πρωτίστως όμως, η εισβολή αυτή έχει ηθικές συνέπειες καθώς σκοτώνονται άνθρωποι και από τις δύο πλευρές, καταστρέφονται υποδομές δεκαετιών και δημιουργούνται αρνητικές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις και σε άλλα σημεία του πλανήτη. Η Ρωσία είναι ο μεγάλος ηττημένος αυτής της σύρραξης διότι απομυθοποιήθηκε η στρατιωτική ισχύς της και θα αποκοπεί για αρκετά χρόνια ή επαφή της με την Ευρώπη, αλλάζοντας τον γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας. Η Ευρώπη είναι επίσης ηττημένη από αυτόν τον πόλεμο, ο οποίος άλλαξε τον ενεργειακό χάρτη της ηπείρου και προκάλεσε σημαντικές οικονομικές συνέπειες από τις οποίες θα αργήσει να ανακάμψει.

Ο πόλεμος αυτός πρέπει να τελειώσει προσφέροντας στην ηττημένη Ρωσία μία αξιοπρεπή διέξοδο διαφυγής η οποία θα στηλιτεύει τις πράξεις της αλλά δεν θα την εξευτελίζει ούτε θα θίγει την αξιοπρέπεια του ρωσικού λαού με κίνδυνο νέου κύκλου αναθεωρητισμού στο μέλλον. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να ξεκινήσει διεθνή προσπάθεια ανασυγκρότησης της κατεστραμμένης Ουκρανίας με υπόσταση ανεξάρτητου κράτους και όχι προτεκτοράτου της Δύσης, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια επανένταξης της Ρωσίας στον ευρωπαϊκό κορμό στον οποίο ανήκει ιστορικά και πολιτιστικά. 

Ιφιγένεια του Πούτιν στον βωμό του μεγαλοϊδεατισμού ή Δούρειος Ίππος των Δυτικών για την καταστροφή της Ρωσίας και της σχέσης της με την Ευρωπαϊκή Ένωση? Το ερώτημα θα απαντηθεί από τους ιστορικούς του μέλλοντος. Αυτή την στιγμή προέχει η ειρήνη.
. 

Οι Ταλιμπάν ξανάρθανε

Η αλήθεια είναι ότι τους είχαμε ξεχάσει. Όπως και τους Τζιχαντιστές, τον ISIS και όλους τους λοιπούς φονταμενταλιστές του Ισλάμ παρ' όλο που μόλις πριν δύο χρόνια μαίνονταν οι μάχες στην Συρία και το Ιράκ, με τους Αμερικάνους, τους Γάλλους και τους Ρώσους να βομβαρδίζουν, τους Τούρκους να τους κλείνουν το μάτι και εκατομμύρια πρόσφυγες να ψάχνουν οδό διαφυγής. Και ξαφνικά όλα σταμάτησαν. Τα κανάλια και οι εφημερίδες σταμάτησαν να ασχολούνται με το θέμα και επικεντρώθηκαν στον κορωνοϊό που μονοπώλησε το παγκόσμιο ενδιαφέρον. 

...και οι Τζιχαντιστές, τι απέγιναν? Άραγε πόσοι από εμάς αναρωτήθηκαν που πήγαν όλοι αυτοί οι φανατικοί που μέχρι πριν λίγο πολεμούσαν με λύσσα για την επικράτηση των απόψεων τους? Εξαφανίσθηκαν ή αλλάξαν ιδέες? Παραδέχθηκαν την ήττα τους ή απλά αποδέχθηκαν ότι η δημιουργία ισλαμικών κρατών βασισμένων στην Σαρία δεν μπορεί να επιτευχθεί τον 21ο αιώνα? Μάλλον τίποτα από αυτά, απλά λούφαξαν περιμένοντας καλύτερες συνθήκες για την επάνοδό τους. 

Αυτοί που πίστεψαν ότι οι Ταλιμπάν χάθηκαν, έκαναν λάθος. Οι Ταλιμπάν υπάρχουν, όπως υπάρχουν και οι Τζιχαντιστές και οι κάθε είδους φανατικοί και θα υπάρχουν όσο τους τρέφουν η φτώχεια και η ανέχεια, ή αμορφωσιά και η κοινωνική απομόνωση. Δεν φταίει το Ισλάμ αλλά οι κοινωνικές συνθήκες που ευνοούν τον φανατισμό. Το Ισλάμ αξιοποιείται, όπως αξιοποιήθηκαν και άλλες ιδέες και θεωρίες. 

Η επάνοδος των Ταλιμπάν είναι μια ήττα της Δύσης και πρωτίστως των Αμερικάνων που υποτίθεται ότι έλεγχαν την κατάσταση. Πρόσφατα διάβασα ότι η 20-ετής εμπλοκή στο Αφγανιστάν κόστισε στις ΗΠΑ περισσότερα από 2 τρις δολάρια. Επενδύθηκαν δεκάδες δις για την δημιουργία και την οργάνωση του αφγανικού στρατού, ο οποίος κατέρρευσε σε δύο ημέρες. Διαφθορά, μίζες, νεποτισμός και πελατειακές πολιτικές οδήγησαν σε αδυναμία αξιοποίησης των πόρων και καμία ουσιαστική βελτίωση των υποδομών, των θεσμών ή της οικονομίας της χώρας.

Οι Ταλιμπάν επανήλθαν προβάλλοντας μία βελτιωμένη εικόνα με εκσυγχρονισμένο προφίλ, υποσχόμενοι λιγότερη βία εναντίον των γυναικών και των δυτικότροπων συμπατριωτών τους προφανώς για να διατηρήσουν στοιχειωδώς την λειτουργία του κράτους και να αποφύγουν μέτρα εναντίον τους από την Δύση. 

Είναι εντυπωσιακή η ταχύτητα κατάρρευσης του αφγανικού κράτους αλλά και των δυτικών δυνάμεων στην χώρα. Είναι επίσης εντυπωσιακή η ταχύτητα με την οποία όλες οι μεγάλες δυνάμεις άνοιξαν διόδους επικοινωνίας και ξεκίνησαν να συνομιλούν μαζί τους. Η όλη κατάσταση θυμίζει αλλαγή φρουράς σε κάποιο αυταρχικό κράτος χωρίς καμία αναφορά στην σημειολογία της ανάκαμψης των Ταλιμπάν. Δίνεται η εντύπωση ότι οι Δυτικοί βρήκαν πιο αξιόπιστους συνομιλητές στο πρόσωπο των Ταλιμπάν από αυτούς που οι ίδιοι είχαν τοποθετήσει. 

Στην εξέλιξη αυτή, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ότι άνω του 80% της παγκοσμίου παραγωγής οπίου και ηρωίνης παράγεται στο Αφγανιστάν καθώς και ότι η χώρα αυτή έχει τρομακτικά αποθέματα σε χαλκό, λίθιο και σπάνιες γαίες, πετρέλαιο και πολύτιμους λίθους (lapis lazuli) και ο πλούτος αυτός περιμένει κάποιους να τον αξιοποιήσουν.

Οι Ταλιμπάν δεν χάθηκαν, απλά λούφαξαν παραμένοντας ένα ενδημικό φαινόμενο του ισλαμικού κόσμου που θα αναπτύσσεται όταν οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες το ευνοούν, ενώ θα εξαφανισθούν όταν οι κάτοικοι των περιοχών αυτών αποκτήσουν ευημερία και μόρφωση.  

Έως τότε, οι ισχυροί του πλανήτη θα προσπαθούν - και μάλλον θα καταφέρνουν - να αξιοποιήσουν οικονομικά την κάθε αναταραχή που δημιουργείται.

hasta la victoria siempre

Κανείς δεν υποστήριξε, ότι η Κούβα του Fidel ήταν παράδεισος. Ηταν όμως σε πολύ καλύτερη κατάσταση απο τις γειτονικές χώρες, με τις οποίες είχε την ίδια ιστορία, ανάλογο πληθυσμό και αντίστοιχες πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Η Κούβα του Fidel δεν είχε πλούσιους, ούτε ουρανοξύστες και πολυτελείς βίλες. Δεν είχε επάρκεια καταναλωτικών αγαθών ούτε πολυτελή προϊόντα, που υπάρχουν ακόμα και στις φτωχότερες χώρες του πλανήτη, όπως η γειτονική Αιτή. Κατά αυτή την έννοια, η Κούβα του Fidel δεν ήταν «ελεύθερη» χώρα καθώς δεν ακολουθούσε τις αρχές του δυτικού καπιταλισμού, όπου αυτοί που έχουν λεφτά μπορούν να αγοράσουν τα πάντα.

Στην Κούβα του Fidel δεν γινόταν εκλογές και η χώρα δεν είχε κυβέρνηση και αντιπολίτευση αλλά μόνο κυβέρνηση και αντιφρονούντες, οι οποίοι προσπαθούσαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση και συλλαμβάνονταν ή εξορίζονταν  όταν ενοχλούσαν πολύ. Και κατά αυτή την έννοια, η Κούβα του Fidel δεν ήταν «δημοκρατική» χώρα, όπως οι δικές μας όπου γίνονται εκλογές κάθε 4 χρόνια με διάφορα κόμματα να ανταγωνίζονται για την ψήφο του λαού και τελικά να εφαρμόζουν ότι υπαγορεύουν οι διεθνείς κανόνες της οικονομίας, οι χρηματοοικονομικοί δείκτες και τα συμφέροντα των ισχυρών. 

Στην Κούβα του Fidel δεν μπορούσες να «προκόψεις» καθώς δεν επιτρεπόταν να αναπτύξεις επιχειρηματική δραστηριότητα εκτός από κάτι μαγαζάκια και μικρο-καλλιέργειες, από τα οποία όμως έβγαζες με το ζόρι κάτι περισσότερο από ένα μεροκάματο. Κατά αυτήν την έννοια, η Κούβα του Fidel δεν ήταν «ελεύθερη» χώρα αφού δεν μπορούσε ο κάθε ένας να γίνει πλούσιος, όπως μπορεί εδώ. Ούτε ίσχυαν οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς, αφού οι τιμές καθορίζονταν από το κράτος και άρα δεν μπορούσες να κερδίσεις όσο ήθελες, όπως εδώ.

Στην Κούβα του Fidel δεν επιβραβευόταν η ικανότητα και η εργατικότητα, όπως εδώ όπου οι ικανοί γίνονται πλούσιοι και οι ανίκανοι μένουν φτωχοί. Στην Κούβα του Fidel οι περισσότεροι πολίτες ήταν δημόσιοι υπάλληλοι, άρα κοπρίτες καθώς δεν είχαν κίνητρο να δουλέψουν όπως εμείς, πού όταν δουλεύουμε με υπευθυνότητα και αυτοθυσία, ο εργοδότης μας ανταμείβει με αυξήσεις και διάφορες παροχές. Φυσικά, στην Κούβα του Fidel δεν είχαν ανεργία και πληρωνόταν για την δουλειά τους, αλλά τι να το κάνεις, με τους μισθούς που παίρνανε.

Η Κούβα του Fidel ήταν πίσω από τον κόσμο καθώς δεν είχε επαφές με τα περισσότερα κράτη του πλανήτη. Τα αυτοκίνητά τους ήταν παλιά, το ίδιο και όλα τα μηχανήματα και θύμιζε την Ελλάδα του 1950. Δεν μπορούσες να αγοράσεις το καινούργιο i-phone ούτε το καινούργιο μοντέλο της Porsche, όπως μπορείς εδώ και ούτε να δεις την καινούργια ταινία του Harry Potter αμέσως μόλις κυκλοφορήσει. Κατά αυτή την έννοια, η Κούβα του Fidel δεν ήταν «ελεύθερη» χώρα όπως εμείς που μπορούμε να προμηθευόμαστε ότι θέλουμε και όποτε το θέλουμε. Κάποιοι μπορεί να πουν ότι η απομόνωση της Κούβας ήταν αποτέλεσμα του εμπάργκο που έκαναν οι ΗΠΑ στην Κούβα για πάνω από 50 χρόνια, αλλά για αυτό φταίει ο Fidel που προκάλεσε τον «ελεύθερο» κόσμο με την στάση του.

Η Κούβα του Fidel δεν είχε σύγχρονα νοσοκομεία με τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα, ούτε μπορούσες να βρεις τα νέα φάρμακα που σώζουν ζωές καθώς το εμπάργκο – για το οποίο έφταιγε ο Fidel - δεν επέτρεπε την δραστηριοποίηση των πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών με την σπουδαία έρευνα και την μεγάλη συνεισφορά στην υγεία. Επιπλέον, δεν επιτρεπόταν τα ιδιωτικά νοσοκομεία ούτε οι ιδιώτες γιατροί και η περίθαλψη ήταν δωρεάν για όλους με αποτέλεσμα οι γιατροί να μην έχουν κίνητρο να εξελιχθούν. Κατά αυτή την έννοια, η Κούβα του Fidel δεν ήταν «ελεύθερη» χώρα όπως η δική μας, όπου ο κάθε πολίτης μπορεί να διαλέξει τον ιατρό του και το νοσοκομείο που θα νοσηλευθεί και ο καλός γιατρός αμείβεται καλύτερα από τον κακό. Φυσικά είναι αξιοπερίεργο πώς η χώρα αυτή λένε ότι είχε ένα από τα καλύτερα συστήματα υγείας στον κόσμο χωρίς ιδιώτες γιατρούς και πολυεθνικές εταιρείες, αλλά μάλλον αυτή είναι η προπαγάνδα του Fidel.

Η Κούβα του Fidel δεν είχε παιδεία όπως η δικιά μας. Δεν είχε ούτε ιδιωτικά σχολεία ούτε φροντιστήρια και όλα ήταν δωρεάν. Στα σχολεία δεν ενδιαφέρονταν να δώσουν στα παιδιά τους τα εφόδια που θα τα κάνουν «ανταγωνιστικά» στην εργασία, αφού έτσι και αλλιώς όλοι θα εύρισκαν δουλειά και μάλιστα στο δημόσιο με το ίδιο μισθό. Κατά αυτή την έννοια, η Κούβα του Fidel δεν ήταν «ελεύθερη» χώρα αφού δεν φρόντιζαν να ξεχωρίσουν τους άριστους και να τους ανταμείψουν στην συνέχεια, όπως εδώ. Το εκπαιδευτικό τους σύστημα επικεντρώνονταν σε άχρηστες γνώσεις, όπως η ιστορία, η φιλοσοφία και η αγωγή του πολίτη και υστερούσαν ιδιαίτερα σε αυτά που μαθαίνουν τα δικά μας παιδιά, όπως οι υπολογιστές και οι εξειδικευμένες τεχνικές επιστήμες που τα προετοιμάζουν να γίνουν χρήσιμοι πολίτες. 

      

Όπως και να το δει κανείς, η Κούβα του Fidel ήταν μια ιδιαίτερη χώρα. Ελεύθερη ή όχι είχε καταφέρει να έχει ένα ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο για το μέσο πολίτη και κοινωνικές παροχές για όλους, σε καλύτερο επίπεδο από τις αντίστοιχες χώρες της περιοχής της. Ας μην ξεχνάμε, ότι η Κούβα είναι μια χώρα μικρότερη από την Ελλάδα, με αντίστοιχο πληθυσμό που ήταν έως το 1898 αποικία των Ισπανών και στην συνέχεια υπό την κηδεμονία των ΗΠΑ, άμεσα έως το 1925 και έμμεσα - μέσω δικτατοριών - έως το 1959.  Οι πλουτοπαραγωγικές της πηγές ήταν πάντα το ζαχαροκάλαμο, ο καφές και ο καπνός τα οποία παραγόταν σε καθεστώς δουλοπαροικίας ώστε να εξάγονται σε χαμηλές τιμές, ενώ τα χρόνια της αμερικάνικης κηδεμονίας η Κούβα προσέθεσε στις δραστηριότητές της και αυτή του τουριστικού θέρετρου που συνδύαζε ποτό, sex και τζόγο. Η Κούβα χωρίς τον Fidel θα ήταν σήμερα σε ανάλογη κατάσταση με την γειτονική Αιτή, την Ονδούρα ή την Γουατεμάλα που παρόλο που είναι «ελεύθερες» χώρες έχουν πολύ χειρότερο μέσο βιοτικό επίπεδο, υγεία και παιδεία από την Κούβα. Φυσικά, οι χώρες αυτές έχουν μια τάξη ολιγαρχών, με τις αντίστοιχες βίλες και ακριβά αυτοκίνητα και όλα τα καταναλωτικά αγαθά της ανεπτυγμένης Δύσης για αυτούς που μπορούν να τα αγοράσουν. 

Ο ίδιος ο Fidel ήταν επίσης ιδιαίτερος άνθρωπος. Νόθος γιός γαιοκτήμονα, ο οποίος τον αναγνώρισε και του έδωσε το όνομά του (Castro), μεγάλωσε και σπούδασε ως αστός και υιοθέτησε τις επαναστατικές ιδέες στην εξέλιξη του. Γυναικάς, πότης και λάτρης των έντονων εμπειριών. Η επανάσταση ήταν για αυτόν τρόπος ζωής και αυτοσκοπός. Ο Fidel μαζί με τον Τσε Γκεβάρα ενσάρκωσαν για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη, τα σύμβολα της  επανάστασης και της εμμονής στον στόχο. Επαναστάτης ή δικτάτορας, ο Fidel ήταν αναμφισβήτητα μία από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του 20^ου αιώνα που αγαπήθηκε και μισήθηκε από πολλούς. Κυβέρνησε την Κούβα για πάνω από 50 χρόνια δημιουργώντας ένα δικό του σοσιαλιστικό μοντέλο διακυβέρνησης στο υπογάστριο των ΗΠΑ, αμφισβητώντας τον ηγεμονικό τους ρόλο στην αμερικάνικη ήπειρο. Ως κυβερνήτης ήταν αυταρχικός αλλά λιτός και επιβίωσε από 634 απόπειρες δολοφονίας. Στα επιτεύγματά του συγκαταλέγονται η μείωση του αναλφαβητισμού σε επίπεδα ανεπτυγμένου κόσμου και η δημιουργία συστήματος υγείας που ζηλεύουν οι περισσότεροι αμερικάνοι. Αύξησε το κατά κεφαλή ΑΕΠ κοντά στις 10.000 $, υψηλότερο από πολλά κράτη της Λατινικής Αμερικής. Κυρίως όμως, έδωσε αξιοπρέπεια στους φτωχούς Κουβανούς, οι οποίοι ξέφυγαν από την δουλοπαροικία, την πορνεία και την εξαθλίωση της προ Fidel εποχής.

    

Όσοι επισκέφθηκαν την Κούβα του Fidel συμφωνούν σε ένα πράγμα. Οι άνθρωποι εκεί είναι γελαστοί και  χαίρονται την ζωή με τα λίγα που έχουν. Δεν ξέρω αν αυτό είναι έμφυτο αυτού του λαού ή αποτέλεσμα της διακυβέρνησης του Fidel, όμως ξέρω ότι δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη βουλιάζουν μέσα στην δυστυχία και την εξαθλίωση.

Hasta siempre comandate 

πρώτη δημοσίευση στον ιστότοπο PinNews στις 1/12/2016

τράμπα εξουσίας στις ΗΠΑ

Γιά άλλη μιά φορά τα τελευταία χρόνια οι δημοσκοπήσεις απέτυχαν και ο Ντόναλτ Τράμπ αναδείχθηκε ο 45^ος πρόεδρος των ΗΠΑ. Μπορεί οι ψήφοι που πήρε να ήταν ελαφρώς λιγότεροι από της Κλίντον, όμως η κατανομή τους στις Αμερικάνικες Πολιτείες ευνόησαν την εκλογή του. Οι ψηφοφόροι του ήταν κυρίως λευκοί, Αγγλοσαξωνικής καταγωγής με χαμηλό μορφωτικό και οικονομικό επίπεδο που κατοικούν κυρίως σε ημιαστικές και αγροτικές περιοχές. Είναι το ίδιο κοινό που ψήφισε στις τελευταίες εκλογές στην Αυστρία τον ακροδεξιό Χόφερ , στην Γαλλία την ΛεΠέν, στην Γερμανία το AfD και στην Μ.Βρετανία τον Φάρατζ και το Brexit. Ταυτόχρονα, είναι το ίδιο κοινό των λαϊκών στρωμάτων που επλήγη περισσότερο από τον παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό και αποζητά και πάλι σύνορα, εθνική κυριαρχία και περιορισμό της μετανάστευσης θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο θα βελτιώσει την θέση του. Είναι το κοινό που στρέφεται εναντίον της παγκοσμιοποίησης (οικονομικής, πολιτιστικής και πολιτικής), διεκδικώντας πίσω την ευμάρειά του.

Στις εκλογές αυτές νίκησε η αντισυστημική ρητορική του Τράμπ, παρόλη την ακραία και ρατσιστική φρασεολογία του. Η προεκλογική του εκστρατεία δεν στηρίχθηκε σε απόψεις αλλά σε κατηγορίες εναντίον της αντιπάλου του (συστημική, διεφθαρμένη, διαπλεκόμενη κλπ) οι οποίες εκτοξευόταν με απλοϊκό τρόπο και έντονα στοιχεία θεατρινισμού. Η αντίπαλος του, Χίλαρυ Κλίντον απέτυχε να πείσει τους ψηφοφόρους παρά τον συγκροτημένο λόγο της, τις πιο ρεαλιστικές της θέσεις και την εμπειρία της στην διοίκηση. Βασική αιτία θεωρώ ότι ήταν η ταύτιση της με το βιομηχανικό και τραπεζικό κατεστημένο, δηλαδή με το «σύστημα». Αυτός ήταν και ο λόγος που αυτή η προεκλογική εκστρατεία παρουσίασε τόσο έντονα στοιχεία πόλωσης που έφτασαν στα όρια του εθνικού διχασμού.

Φαίνεται ότι η κοινωνική και η οικονομική κατάσταση στις ΗΠΑ αρχίζει να ξεπερνά τα όρια ανοχής ενός ανεπτυγμένου κράτους εμφανίζοντας τριτοκοσμικά στοιχεία (έντονες ανισότητες, ανέχεια και περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού κλπ) και τάσεις ταξικής αντιπαράθεσης. Οι πολίτες στις ΗΠΑ μάλλον νοιώθουν ότι το Αμερικάνικο όνειρο (του εύκολου και γρήγορου πλουτισμού του κάθε ενός) έχει ξεθωριάσει ανεπιστρεπτί και ότι η πρώην «κοσμοκράτειρα» μεταλλάσσεται σταδιακά σε ένα ολιγαρχικό καθεστώς χωρίς καμία ισονομία και ίσες ευκαιρίες για όλους. Ο Τράμπ, παρότι ολιγάρχης και ο ίδιος, έχτισε σε αυτή την ρητορική και κέρδισε. 

Τα σημάδια δεν είναι καλά, ούτε για το «σύστημα» ούτε για τους λαούς. Το «σύστημα» φαίνεται ότι αρχίζει να χάνει τον έλεγχο, όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και σε όλον τον ανεπτυγμένο κόσμο, καθώς η απληστία του μάλλον έχει αγγίξει τα όρια της αποδοχής του από τους λαούς. Η μετάβαση της ισχύος του πλανήτη από διπολική (ΗΠΑ. Σοβιετική Ένωση) σε μονοπολική (ΗΠΑ) και στην συνέχεια σε πολύ-πολική (ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ, Κίνα, Ινδία κλπ) φαίνεται ότι θα είναι δύσκολη καθώς επιχειρείται να συνδυαστεί με την επικράτηση της παγκοσμιοποιημένης νέας τάξης που μάλλον  βρίσκει αντίθετους τους λαούς. 

Οι πολίτες στις ΗΠΑ, όπως και οι αντίστοιχοι στην Ευρώπη, με την ψήφο τους στα αντισυστημικά κόμματα, βγάζουν στην ουσία κραυγή αγωνίας για την ζωή και το μέλλον τους, αντιδρώντας στο «σύστημα» που τους έχει καταδικάσει στην δυστυχία. Το αδύνατο σημείο των λαών είναι ότι ψάχνουν την λύση σε αναχρονιστικές, αντιδημοκρατικές και ρατσιστικές επιλογές και όχι σε προοδευτικές και φιλολαϊκές. Η στροφή προς τα δεξιά σε Ευρώπη και ΗΠΑ, δυστυχώς επιβεβαιώνει την κρίση αξιών και την ασθενική μνήμη των λαών, που τους οδηγούν στην αγκαλιά του λαϊκισμού και σε επικίνδυνα μονοπάτια που έχουμε ξαναζήσει. Στην αρχή αυτή της προεκλογικής εκστρατείας έκανε την εμφάνιση του το «κίνημα» του Σάντερς (συνυποψήφιου της Χίλαρυ για το χρίσμα του Δημοκρατικού κόμματος) που υποστηρίχθηκε κυρίως από τους νέους και πολίτες με υψηλή μόρφωση. Δυστυχώς, η ήπια ρητορική του, η έλλειψη λαϊκισμού και οι προτάσεις περί δικαιότερης κατανομής του πλούτου, το συνέτριψαν πριν ξεκινήσει την πορεία του, βάζοντας στους Αμερικανούς ψηφοφόρους το δίλημμα : την συστημική Χίλαρυ ή τον λαϊκιστή Τράμπ ? δηλαδή δύο επιλογές με εξίσου αρνητικές προοπτικές. Η επιλογή Χίλαρυ διασφάλιζε ότι τίποτα δεν θα αλλάξει ενώ η επιλογή Τράμπ  υπόσχεται ότι όλα θα αλλάξουν, αλλά όχι προς το συμφέρον των πολλών.

Για άλλη μια φορά στην ιστορία, αποδεικνύεται ότι οι λαοί έχουν δυσκολία να αναγνωρίσουν το συμφέρον τους και είναι επιρρεπείς στην χειραγώγηση και τον λαϊκισμό. Όταν δε, η δυσκολία αυτή συνδυασθεί με έλλειψη κρίσης και μνήμης το αποτέλεσμα μπορεί να είναι καταστροφικό, κυρίως για τους ίδιους τους λαούς.  

ολοι για τον Ομπάμα

Ολοι πιά γνωρίζουμε τον νικητή των εκλογών στις ΗΠΑ, που δεν ειναι άλλος απο τον γερουσιαστή Ομπάμα.

Η υποψηφιοτητά του κατάφερε να αφυπνήσει τους Αμερικάνους της "δεύτερης" Αμερικής (μαύροι, ισπανόφωνοι, νέοι, γυναίκες κλπ) , όλους αυτούς που ζούσαν και ένοιωθαν στο περιθώριο της "πρώτης" Αμερικής , αυτής των λευκών, προτεσταντών, αγγλοσαξωνικής καταγωγής golden boys, που νομούταν των ευκαιριών και του πλούτου της χώρας.

Η εκλογή του ανέδειξε την δυναμική αυτής της χώρας, που καταφέρνει να συνδυάζει την βιωμένη δημοκρατικότητα με τον ρατσισμό, την φιλειρηνικότητα με την κατοχή όπλων, τον χριστιανοφασιστικό συντηρητισμό με την γένεση νέων στάσεων ζωής, σκοινοβατώντας ανάμεσα στην ομογενοποιήση και τον σεβασμό της διαφορετικότητας.

Την υποψηφιότητά του, αγκάλιασε το μεγαλύτερο μέρος της Ελληνικής ομογένειας, που εξέλεξε μάλιστα και 6 μέλη στο κογκρέσσο. Πολλά ελληνόπουλα, 2ης γενηάς αμερικάνοι βοήθησαν στην διάδοση των απόψεών του και προπαγάνδισαν την εκλογή του. Η συμμετοχή ακόμα και της Ελληνο-ορθόδοξης εκκλησίας, με την πολύ εφευρετική και χαρακτηριστική λεζάντα (φωτο) είναι εκδεικτική του αέρα αλλαγής που έπνευσε στην Αμερική.

Του ευχομαι καλή τύχη και ελπίζω να μην μας απογοητεύσει.