μετά το debate

Ευρωεκλογές 2009, τι πλήξη και αυτή!
κάθε εκλογική αναμέτρηση (εθνική, δημοτική ή ευρωπαική) τα τελευταία χρόνια γίνεται όλο και πιό πληκτική. Οι πολίτες όλο και πιό αδιάφοροι. Οι πολιτικοί, όλο και πιό προβλέψιμοι, πού επαναλαμβάνονται σε πράξεις και λόγια τα οποία δεν πείθουν ούτε την μάνα τους. Και το ενδιαφέρον του κόσμου για τις εκλογές φθίνει και φθίνει. Και έτσι,προβλέπω ότι σε μερικά χρόνια ,οι εκλογές θα είναι μια διαδικασία που θα νοιώθουμε οτι δεν μας αφορά.
Γινόμαστε Αμερική κι δεν το έχουμε καταλάβει. Αυτό που φτύναμε, το λουζόμαστε όπως έλεγε η μάνα μου. Γιαυτό καλύτερα ας μην φτύνουμε.
Χθές ήταν το debate των πολιτικών αρχηγών, το μόνο στην Ευρωπαική Ενωση. Οι άλλοι, ούτε αυτό κάνουν. Οπως έλεγαν όλοι οι έγκριτοι και έγκυροι δημοσιογράφοι και αναλυτές, ο στόχος όλων των αρχηγών ήταν ένας : να μην κάνουν λάθος. Οχι να αναλύσουν τις θέσεις τους αλλά να μήν κανουν λάθος. Ούτε να περιγράψουν το όραμα τους για την χώρα, αλλά να μην κάνουν λάθος. Και έτσι, παρακολουθήσαμε μιά στημένη σούπα, χωρίς παλμό, με καθ' έδρας μονολόγους και χωρίς καμμία σαφή και ουσιαστική απάντηση για κανένα θέμα.
Ο Κώστας κούναγε τα χέρια, γιατί του είπαν ότι έτσι φαίνεται φιλικότερος, ο Γιώργος χαμογελούσε και μίλαγε αργά και σταθερά, γιατί του είπανε ότι αν δεν κάνει έτσι, θα κάνει σαρδάμ, και οι άλλοι τρείς, μαζεμένοι, που επειδή δεν είχαν μάλλον κανέναν να τους πεί τι να κάνουν, προσπαθούσαν να το παίξουν άνετοι, αλλά δεν τους έβγαινε.
Κανείς τους όμως, δεν έβγαζε αύρα ηγέτη που μπορεί να εμπνεύσει αυτούς που τον ακούνε, με λόγο άμεσο, συγκροτημένο και απόψεις με αρχή, μέση και τέλος. Πολιτική με όρους επικοινωνίας δεν γίνεται. Η πολιτική θέλει ψυχή και συγκρότηση. Γιαυτό γινόμαστε Αμερική.
Δεν ξέρω πόσοι είδαν το χθεσινό debate, αλλά από την παρεά μου, ήμουν ό μόνος. Εμείς, που κάποτε μαζευόμασταν να δούμε παρέα, όχι τους αρχηγούς - γιατί παλαιότερα δεν υπήρχαν debate- αλλά τον κάθε πολιτικό και πολιτικάντη που σχοινοβατούσε στα παράθυρα. Και σχολιάζαμε και συζητούσαμε. Κανείς τους δεν το είδε. Και για να πώ την αλήθεια, κι εγώ το είδα, γιατι μάλλον δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω.
Απογοήτευση οι πολιτικοί και δυστυχώς και η πολιτική τα τελευταία χρόνια
Τώρα, αν με ρωτήσετε τι θα κάνω την επόμενη Κυριακή, εγώ, θα πάω να ψηφίσω, αλλά πιά δεν μπορώ και δεν θέλω να πείσω κανέναν να κάνει το ίδιο.
Αντε και καλά σαράντα.

ολοι για τον Ομπάμα

Ολοι πιά γνωρίζουμε τον νικητή των εκλογών στις ΗΠΑ, που δεν ειναι άλλος απο τον γερουσιαστή Ομπάμα.

Η υποψηφιοτητά του κατάφερε να αφυπνήσει τους Αμερικάνους της "δεύτερης" Αμερικής (μαύροι, ισπανόφωνοι, νέοι, γυναίκες κλπ) , όλους αυτούς που ζούσαν και ένοιωθαν στο περιθώριο της "πρώτης" Αμερικής , αυτής των λευκών, προτεσταντών, αγγλοσαξωνικής καταγωγής golden boys, που νομούταν των ευκαιριών και του πλούτου της χώρας.

Η εκλογή του ανέδειξε την δυναμική αυτής της χώρας, που καταφέρνει να συνδυάζει την βιωμένη δημοκρατικότητα με τον ρατσισμό, την φιλειρηνικότητα με την κατοχή όπλων, τον χριστιανοφασιστικό συντηρητισμό με την γένεση νέων στάσεων ζωής, σκοινοβατώντας ανάμεσα στην ομογενοποιήση και τον σεβασμό της διαφορετικότητας.

Την υποψηφιότητά του, αγκάλιασε το μεγαλύτερο μέρος της Ελληνικής ομογένειας, που εξέλεξε μάλιστα και 6 μέλη στο κογκρέσσο. Πολλά ελληνόπουλα, 2ης γενηάς αμερικάνοι βοήθησαν στην διάδοση των απόψεών του και προπαγάνδισαν την εκλογή του. Η συμμετοχή ακόμα και της Ελληνο-ορθόδοξης εκκλησίας, με την πολύ εφευρετική και χαρακτηριστική λεζάντα (φωτο) είναι εκδεικτική του αέρα αλλαγής που έπνευσε στην Αμερική.

Του ευχομαι καλή τύχη και ελπίζω να μην μας απογοητεύσει.

νίκες και ήττες

Η ιστορία όλων των λαών είναι γεμάτη νίκες και ήττες και όλων των ανθρώπων γεμάτη καλές και κακές στιγμές.
Οι άνθρωποι, όπως και οι λαοί, χαίρονται τίς νίκες τους αλλά μαθαίνουν και εξελίσονται απο τις ήττες τους.
Οι Ελληνες, ώς ξεχωριστός λαός, διαφέρουμε και σε αυτό. Πανηγυρίζουμε τις νίκες μας, τίς οποίες θεωρούμε αυτονόητες, σαν να μας τις χρωστάει η ιστορία αλλά δεν δεχόμαστε τις ήττες μας. Για τις οποίες κάποιος φταίει, που συνήθως είναι προδότης και συνωμότης και στην καλύτερη περίπτωση άχρηστος, ηλίθιος και ακαμάτης.
Ομως στην ιστορία δεν είναι πάντα έτσι. Πολλές φορές χάνεις επειδή ο αντίπαλος είναι απλά καλύτερος. Οσο και άν προσπάθησεις. Χωρίς να φταίει κανείς. Απλά δεν γινόταν να νικήσεις αυτή την φορά.
Εμείς όμως δεν μπορούμε να το δεχτούμε αυτό. Πάντα φταίει κάποιος κακόβουλος που συνωμότησε, ολιγόρησε, πρόδωσε. Ειδικά άν είναι ξένος. Οσο και αν τον αγαπήσαμε για τις νίκες που μας έφερε στο παρελθόν.
Γιαυτό και δεν μαθαίνουμε. Και έτσι, δεν μπορούμε να οργανώνουμε τις επόμενες νίκες μας. Και έτσι οι προηγούμενες νίκες μας φαντάζουν τυχαίες. Χωρίς να είναι.

Γράφω αυτές τις σειρές, με αφορμή την ήττα της Εθνικής μας στον πρώτο αγώνα της στο Euro 2008. Που για τους περισσότερους Ελληνες, είναι δεδομένο ότι θα ξανακατακτήσουμε. Αλλοιώς θα φταίει ο Γερμανός. Ο ίδιος Γερμανός, που μας έκανε τόσο υπερήφανους το 2004. Που για αυτή την χαρά πρέπει να τον τιμούμε για πάντα, ανεξάρτητα από την όποια πορεία της ομάδας.
Γκόλ !

ο μεγάλος ασθενής

Ολοι γνωρίζουμε τον χαρακτηρισμό "μεγάλος ασθενής" που έδωσαν οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής στην παραπέουσα Οθωμανική αυτοκρατορία τα τελευταία εκατό χρόνια της ζωής της. Με τον χαρακτηρισμό αυτό περιέγραφαν την αργή και σταδιακή φθορά της αυτοκρατορίας, πού με πισωγυρίσματα και αναλαμπές επιβίωσης αρνούταν το ιστορικά μοιραίο : ότι δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει.

Την εξέλιξη, επίσης την γνωρίζουμε όλοι. Σταδιακή αποσύνθεση με αποκοπές τμημάτων και δημιουργία νέων κρατών, φθορά της διοίκησης και της κρατικής μηχανής, γιγάντωση της διαφθοράς και ένταση της καταστολής. Ολες οι προσπάθειες, εσωτερικές και εξωτερικές, διατήρησης της οντότητάς της δεν κατάφεραν να διατηρήσουν στην ζωή τον "μεγάλο ασθενή". Στην τελευταία φάση της αυτοκρατορίας, μιά ομάδα εκσυνχρονιστών με αρχηγό τον γνωστό Κεμάλ, απέπεμψαν τον σουλτάνο και μετά απο πολλούς αγώνες και πολλές ανατροπές, διατήρησαν ένα τμήμα της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας, με μορφή σύγχρονου κράτους.

Κατά την διάρκεια της ζωής μου, πολλές φορές ήρθε στο μυαλό μου ο χαρακτηρισμός "μεγάλος ασθενής" για πολλές και διάφορες καταστάσεις. Γάμους που παράπαιαν για χρόνια, έργα που δεν μπορούσαν να ολοκληρωθούν, οργανισμούς και επιχειρήσεις που σερνόταν για χρόνια πρίν κλείσουν.

Αφορμή για το κείμενο έδωσε μεγάλη εταιρεία της πόλης μας που εδώ και χρόνια παραπαίει, αλλά ούτε ανακάπτει ούτε κλείνει. Αργά και εκνευριστικά περνάει ο καιρός για εργαζόμενους, προμηθευτές και πελάτες που λόγω της μακράς και καλής σχέσης τους με την εταιρεία, δεν μπορούν ούτε να αποδεσμεσμευτούν αλλά ούτε και να σχεδιάσουν για το μέλλον. Και, όπως στην οθωμανική αυτοκρατορία, έτσι και εδώ, ο σουλτάνος ήταν ο τελευταίος που αντιλήφθηκε το μέγεθος του προβλήματος. Που μάλλον το πρόβλημα ήταν ο ίδιος και οι δομές που δημιούργησε, που ήταν ανίκανες να προσαρμοσθούν στα νέα δεδομένα.

Σε αυτή την υπόθεση, όπως και σε όλες τις προηγούμενες που θυμίζουν "μεγάλο ασθενή", το βασανιστικό ερώτημα είναι το εξής :

Ποιός θα κάνει τον Κεμάλ?

Μακεδονία ξακουστή

τελικά, είχε δεν είχε, η Μακεδονία ξαναέγινε ξακουστή σε όλο τον κόσμο. Και ξαναέγινε ξακουστή για θέματα διαφορετικά απο αυτά που θα θέλαμε. Σήμερα σε όλο τον κόσμο γνωρίζουν το νέο κράτος "Μακεδονία" ενώ οι περισσότεροι κάτοικοι του πλανήτη πιστεύουν για το θέμα διαφορετικά πράγματα απο εμάς. Κάποιοι πιστεύουν οτι οι κάτοικοι της FYROM ειναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων, οι οποίοι δεν ήταν Ελληνες, κάποιοι άλλοι, ότι είναι η ανάμιξη των αρχαίων Μακεδόνων με τους Σλαύους που ήρθαν μεταγενέστερα, ενω κάποιοι, οι λιγότεροι, που έχουν γνώση ιστορίας, δεν καταλαβαίνουν τι φοβόμαστε απο το μικρό αυτό κρατίδιο που μας κάνει την τιμή να θέλει να ονομάζεται όπως μια επαρχία μας, κατοχυρωμένη ιστορικά και εθνολογικά, σε μια εποχή που τα σύνορα δεν αλλάζουν.

Και έτσι για μια ακόμα φορά στην ιστορία μας νοιώθουμε ότι όλοι συνωμοτούν εναντίον μας. Και θυμώνουμε, και αντιδρούμε με το θυμικό και έτσι κάνουμε λάθη. Γιατί, η πορεία ενός κράτους στην ιστορία δεν καθορίζεται απο τις επιθυμίες των κατοίκων του αλλά απο τις σχέσεις του, την διεθνή παρουσία του, την ικανότητα των ηγετών του να αντιλαμβάνονται το διεθνές περιβάλλον και να συναλλάσονται , την δύναμη η την αδυναμία που αποπνέει.

Ολοι φυσικά θα θέλαμε να μην είχε ονομασθεί ο βόρειος γείτονας μας "Μακεδονία", ίσως να θέλαμε να μην είχαν καν έρθει οι πρόγονοι τους Σλαύοι τον 7ο αιώνα να κατοικήσουν στην περιοχή μας. Αλλά ήρθαν και ,μετα απο 13 αιώνες ονομάσθηκαν έτσι. Και σήμερα κατοικούν σε μέρος της ιστορικής Μακεδονίας και πιστεύουν, εδώ και 2-3 γενηές, ότι είναι Μακεδόνες. Και μάλλον έχουν πείσει και τα περισσότερα άλλα κράτη. Οχι για το δίκαιο των αιτημάτων τους αλλά για το συμφέρον των κρατών που τους υποστηρίζουν.

Φίλοι συνέλληνες, η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, η δε εξωτερική πολιτική ακόμα περισσότερο. Το καταλαβαίνουμε τώρα, που 17 χρόνια μετα απο τότε που απορρίψαμε τα ονόματα ΣλαυοΜακεδονία και NovaMacedonia, παρακαλάμε για αυτά.

Οι Ελληνες έχουμε ένα εκπληκτικό χαρακτηριστικό, που μας βοήθησε να επιβιώσουμε στην διάρκεια των αιώνων. Προσαρμοστικότητα. Που απο την μιά, οδήγησε σε πολλές μελανές στιγμές της ιστορίας μας, αλλα απο την άλλη, μας βοήθησε να επιβιώσουμε.

Δεν θα έπρεπε να ξεχνάμε τους αρχαίους Μακεδόνες που συνεργάσθηκαν με τους Πέρσες όταν ο Ξέρξης ήρθε να καταλάβει την Ελλάδα, δέν πρέπει να ξεχνάμε τον Αλκιβιάδη, τον Μέντορα και άλλους Μηδίσαντες που μεγαλούργησαν στην Περσία εναντίον των συμφερόντων της πατρίδας τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τους Λακεδαιμόνιους που δεν συμμετείχαν στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου αλλά συνεργάσθηκαν με τους Ρωμαίους 150 χρόνια μετα στην κατάληψη της χώρας. Δεν θα έπρεπε να ξεχνάμε τους εκατοντάδες χιλιάδες προγόνους μας που κατα την Βυζαντινά περίοδο εξισλαμίσθησαν με την θέληση τους, για καλύτερη φορολογία και ποιότητα ζωής που τους προσέφεραν οι Σελτζούκοι και μετα οι Οθωμανοί Τούρκοι, επάνδρωσαν τους στρατούς τους εναντίον της πατρίδας τους και διαμόρφωσαν σήμερα τον πολυπληθή πληθυσμό του ανατολικού μας γείτονα, που ξεκίνησε απο 30.000 Σελτζούκους που ήρθαν απο τα Ανατολικά.

Κυρίως, δεν θα έπρεπε να ξεχνάμε οτι οι πρόγονοί μας τον 1ο μ.Χ. αιώνα απαρνήθηκαν την θρησκεία και τον όνομα τους για να γίνουν Χριστιανοί Ρωμαίοι και μετα Ρωμηοί και το όνομα Ελληνας, για το οποίο τώρα κοπτόμεθα, ξανακούσθηκε 1700 χρόνια μετά, ακολουθώντας τις παρενέσεις των ισχυρών κρατών της εποχής, που ήθελαν να δημιουργήσουν ενα νέο κρατίδιο απο τις στάχτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα.

Φίλοι συνέλληνες, μάλλον υπάρχουμε με το όνομα Ελλάδα, για τον ιδιο λόγο που υπάρχει και το νέο κρατίδιο της "Μακεδονίας".

Αντίθετα, όσες φορές στην ιστορία μας λειτουργήσαμε αλαζονικά και απόλυτα, καταγράψαμε σημαντικές εθνικές καταστροφές. Η αλαζονία του αυτοκράτορα Ρωμανού απέναντι στους Σελτζούκους οδήγησε το 1071 μ.Χ. στην κατατρόπωση και σύλληψη του στην μάχη του Μαντζικέρτ, και άνοιξε τον δρόμο για την μετέπειτα κατάκτηση της αυτοκρατορίας του απο τους Τούρκους. Ο μεγαλοιδεατισμός του βασιληά Κωνσταντίνου Α' οδήγησε στην γνωστή σε όλους μας Μικρασιατική καταστροφή με τις τρομακτικές επιπτώσεις στην πορεία της χώρας. Και τότε, θυμίζω ότι οι μεγάλες δυνάμεις μας είχαν δώσει την επαρχία της Σμύρνης που θα είχαμε μάλλον ακόμα και σήμερα, άν δεν φερόμασταν αλαζονικά και δεν διεκδικούσαμε όλη την Τουρκία.

Η τέχνη του εφικτού.

Καταλήγοντας, πιστεύω ότι στο θέμα της FΥRΟΜ πρέπει να δεχθούμε μια συμβιβαστική λύση, την καλύτερη δυνατή για εμάς και να κλείσουμε το θέμα με το όνομα του βόρειου γείτονα.

Απο την επόμενη ημέρα θα πρέπει να πιάσουμε δουλειά, ξεκινώντας οργανωμένα την οικονομική και κυρίως πολιτιστική διείσδυση στο φίλο και συγγενές μας, ανίσχυρο κράτος. Κρατικές και ιδιωτικές επιχειρήσεις, βοήθεια ένταξης στην ΕΕ και διαχείριση των κοινοτικών προγραμμάτων για λογαριασμό τους, ίδρυση Πανεπιστημίων, θεάτρων, φορέων φιλίας, κοινά ιστορικά forum κλπ. Αν δουλέψουμε σωστά και μεθοδικά, πάω στοίχημα ότι σε λίγα χρόνια θα "ανακαλύψουν" ότι είναι Ελληνες, και θα ζητάνε βοήθεια απο εμάς, ίσως και ένωση, για να λύσουν τα προβλήματα τους με τους Αλβανούς του Τετοβο. Το ίδιο πιστεύω ότι έπρεπε να έχουμε κάνει με την Αλβανία, μια χώρα που πρίν λίγα χρόνια είχε 30% ελληνική μειονότητα και σημαντική ιστορική και πολιτιστική συνάφεια με την Ελλάδα.

Φίλοι συνέλληνες, αυτή νομίζω ότι πρέπει να είναι η πολιτική ενος σύγχρονου ευρωπαικού κράτους που αντιμετωπίζει τα προβλήματα που του στέλνει η ιστορία, με γνώμονα το εθνικό του συμφέρον, απεγκλωβισμένο απο αγκυλώσεις, συνωμοσιολογίες και μυθοπλασίες. Που βλέπει μπροστά και αντιλαμβάνεται την σχετικότητα των γεωστρατηγικών πολιτικών και την δυνατότητα επηρεασμού τους.

Ολυμπιακή αεροπορία

Μια εταιρεία, με ιστορία 50 ετών, ταυτισμένη με την Ελλάδα, έτοιμη να καταρεύσει.
γιατί έφτασε εδώ? μπορει να αποτραπεί?




τα δεδομένα :

• 1,2 δις ευρώ ετήσιος κύκλος εργασιών
• 11η μεταξύ των περίπου 70 ευρωπαικών αεροπορικών εταιρειών
• 6 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως με προορισμούς σε 33 χώρες
• σύνδεση των 30 αεροδρομίων χώρας, με επιδότηση προβληματικών προορισμών (νησιά) απο ΕΕ
• 150-250 εκατ.ζημιές ετησίως (εκτίμηση λόγω έλλειψης ισολογισμών απο το 2004)
• 2,5 δις ευρώ συσσωρευμένες ζημίες, απο τα οποία το 1,2 δις οφειλές του δημοσίου στην εταιρεία
• απο το 2004 χρηματοδοτείται παράνομα απο το Ελληνικό κράτος
• 1η σε ασφάλεια στις Ευρώπη, απο τις καλύτερες στον κόσμο σε ασφάλεια
• ιδιαίτερα προσοδοφόρα βάση τεχνικού ελέγχου Αθηνών
• υψηλή πίστη καταναλωτών, ιδιαίτερα των Ελλήνων
• αποτυχία όλων των μέχρι τώρα προσπαθειών εξυγίανσης ή εξεύρεσης στρατηγικού επενδυτή. Στην τελευταία, μειώθηκε ο αριθμός των εργαζομένων απο 17.000 στις 8.500

Και όμως, με βάση τα παραπάνω στοιχεία, εμένα δεν μου φαίνεται έτοιμη να κλείσει. Γνωρίζω αρκετές εταιρείες, που με πολύ χειρότερα στοιχεία κατάφεραν να ορθοποδήσουν. Και με πολύ χειρότερη αντιμετώπιση απο το κράτος (ΙΚΑ,εφορεία κλπ). Με μία διαφορά : λειτούργησαν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Κανόνες αγοράς που όλοι όσοι ασχολούνται με την διοίκηση εταιρειών τους ξέρουν. Μήπως είναι καιρός να εφαρμοσθούν στην Ολυμπιακή.

Γιατί η Ολυμπιακή δεν πρέπει να κλείσει. Οχι μόνο, επειδή είναι ο εθνικός μας αερομεταφορέας, ούτε μόνο επειδή συντηρεί τα μισά αεροδρόμια της χώρας, ούτε μόνο για να μην χάσουν την δουλειά τους 8.500 εργαζόμενοι. Η Ολυμπιακή δεν πρέπει να κλείσει γιατί είναι ένα απο τα σύμβολα του νέου Ελληνικού κράτους που αναγνωρίζεται και ταυτίζεται με την χώρα σε όλο τον κόσμο. Το σήμα της, ένα απο τα πιό αναγνωρήσιμα διεθνώς.Το κλείσιμο της θα είναι μιά ήττα της αξιοπιστίας και του κύρους της χώρας μας, η οποία δεν μπόρεσε να συντηρήσει μία εταιρεία-σύμβολο.

Νομίζω ότι αξίζει ακόμα μιά προσπάθεια

Στήβ Λάλλας

Ειδα, χθές το βράδυ την εκπομπή του Μπαξεβάνη για τον Στήβ Λάλλας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Γιός μεταναστών στις ΗΠΑ, υπάλληλος του Υπ.Εξ των ΗΠΑ, με θητεία στην Τουρκία, Γιουγκοσλαυία, Αθήνα που απο τα τέλη της δεκαετίας του '70, έδινε πληροφορίες στην ΕΥΠ. Οι πληροφορίες που έδινε το 20 χρόνια της ¨θητείας" του, βοήθησαν ,κατά το ρεπορτάζ, σημαντικά την Ελλάδα. Συνελήφθη το 1993, μετά απο βλακεία (ή δόλο?) Ελλήνων αξωματούχων και έμεινε 12 χρόνια στις αμερικάνικες φυλακές.
Η Ελληνική πολιτεία, αντίθετα με την διεθνή πρακτική, δεν τον στήριξε και ούτε βοήθησε την οικογένεια του. (ακόμα και οι χασισέμποροι Ζωνιανοί, όταν κάποιος συλλαμβανόταν στήριζαν την οικογένειά του, όσο καιρό ήταν φυλακή).

Βλέποντας τα παραπάνω, αρχικά ένοιωσα ότι είμαι πολίτης μιάς "σοβαρής" και ισχυρής χώρας, που κάνει ακόμα και κατασκοπεία εις βάρος της παγκόσμιας υπερδύναμης. Γρήγορα όμως αντελήφθηκα, ότι μάλλον όλα προήλθαν απο την οικειοθελή προσφορά του Λάλλα και όχι απο οργανωμένες πρωτοβουλίες των ελληνικών υπηρεσιών. Η ανικανότητα των οποίων, οδήγησε στην αποκάλυψη και σύλληψη του πρώτου γνωστού Ελληνα κατασκόπου, που ίσως, μετα απο όλα αυτά, να είναι και ο τελευταίος.

Και μετα απο αυτές τις σκέψεις, εκτίμησα παραπάνω αυτόν τον άνθρωπο. Που ρίσκαρε την καλοβολεμένη του ζωή για να βοηθήσει την 1η πατρίδα του. Γιατί, σε αντίθεση με τις εκατοντάδες χιλιάδες ελληνοαμερικάνων, αυτός κράτησε το συναίσθημα για την 1η του πατρίδα υψηλότερα απο την 2η. Αυτή την πατρίδα, που παρότι ανάγκασε τους γονείς του να μεταναστεύσουν, και τίποτα καλό δεν είδε απο αυτήν, λειτουργούσε μέσα του σαν αίσθηση, σαν αρχέτυπο. Ενα αρχέτυπο που τον δέσμευε και δεν μπορούσε να αποχωρισθεί. Και το ακολουθούσε σαν απο ένστικτο.

Ενα αρχέτυπο που μάλλον δεν λειτουργούσε σε όλους έτσι. Που όταν χρειάσθηκε βοήθεια , δεν την βρήκε. Αυτό με ενόχλησε πιό πολύ απο όλα. Μιά χώρα που ενώ πολλοί έχουν την διάθεση να την νοιώσουν ακόμα και σαν αρχέτυπο, αυτή τους πληγώνει καθημερινά και τους προδίδει όταν την χρειασθούν.

Και αυτό που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα σε αυτόν τον άνθρωπο ήταν η απάντησή του στην ερώτηση αν θα το ξανάκανε.

"ναι, γιατί έβγαινε απο μέσα μου και πιστεύω ότι ο καθένας στην θέση μου θα εκανε το ίδιο"

Και παρόλο που ξέρει ότι δεν θα έκανε ο καθε ένας το ίδιο, συνεχίζει να έχει αυτό το συναίσθημα. Ποιά αίσθηση ευθύνης και φιλοπατρίας είχαν άραγε αυτοί που, χωρίς να ρισκάρουν τίποτα, άφησαν εκτεθιμένο αυτόν και την χώρα. Και δεν είχαν την ευαισθησία, να στηρίξουν τουλάχιστον την οικογένειά του.

Για αυτό το συναίσθημα χαιρετίζω αυτόν τον άνθρωπο. Γιατί κράτησε μέσα του ζωντανή μιά αξία, εκεί που όλοι την εξαργυρώνουν στον βωμό της παγκοσμιοποιημένης ευμάρειας. Ρίσκαρε, ενάντια στα προσωπικά του συμφέροντά του για κάτι που θεωρούσε ανώτερο απο αυτόν. Και συνεχίζει να το πιστεύει παρ΄όλα αυτά που έγιναν.

Εύγε σου, Ελληνα.