έλλειμα και χρέος

Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι και τις συζητήσεις για το δημόσιο χρέος της χώρας, που ήταν πάντα μεγάλο και ως σύγχρονο τέρας δεν μπορούσε να τιθασευθεί.

Οσο μεγάλωνα εγώ, μεγάλωνε και το χρέος και απο 22% του ΑΕΠ το 1974, ανέβηκε στο 33% του ΑΕΠ το 1981 και στο 81% του ΑΕΠ το 1990. Μετά δε το 1993, το δημόσιο χρέος της χώρας παραμένει μόνιμα μεγαλύτερο του 95% του ΑΕΠ.

Το 2009, το δημόσιο χρέος, κατα παράβαση του συμφώνου σταθερότητος, εκτινάχθηκε στο 108%, θυμίζοντας μέρες του 2000-2002, ενώ σήμερα, εκτιμάται ότι προσεγγίζει το 113% του ΑΕΠ. Μόνο που τότε δεν είχαμε ευρώ, ούτε χαμηλά επιτόκια δανεισμού.

Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα με υψηλό δημόσιο χρέος. Πρωταθλητής των ανεπτυγμένων κρατών, είναι εδώ και αρκετά χρόνια η Ιαπωνία, καταλαμβάνοντας την 2η θέση στην παγκόσμια κατάταξη (την 1η καταλαμβάνει η Ζιμπάμπουε), με δημόσιο χρέος σχεδόν διπλάσιο απο το ΑΕΠ της χώρας.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην 8η θέση της παγκόσμιας κατάταξης (δημόσιο χρέος ώς % του ΑΕΠ) ενώ υψηλότερο δημόσιο χρέος απο την Ελλάδα, έχει η Ιταλία και λίγο χαμηλότερο το Βέλγιο.

Το κατα κεφαλήν δημόσιο χρέος της Ελλάδας, στα τέλη του 2009, ήταν 32.300 ευρώ, μικρότερο απο αυτό της Ιαπωνίας, της Ιταλίας και του Βελγίου και ανάλογο της Γαλλίας, Γερμανίας και Ιρλανδίας. Με απλά λόγια, ο κάθε Ελληνας βαρύνεται με περισσότερα των 32.000 ευρώ για την αποπληρωμή του χρέους που συσσώρευσε το Ελληνικό δημόσιο.

Παράλληλα με το δημόσιο χρέος των κρατών, αξιολογείται σαν οικονομικό μέγεθος των κρατών και το εξωτερικό χρέος, δηλαδή το σύνολο του χρέους, δημόσιου και ιδιωτικού, πρός το εξωτερικό.

Σε αντίθεση με το δημόσιο χρέος, το εξωτερικό χρέος της χώρας, συγκρινόμενο με άλλα ανεπτυγμένα κράτη, δεν είναι υπερβολικό και η Ελλάδα κατατάσσεται στην 17η θέση της παγκόσμιας κατάταξης, με όλα σχεδόν τα ανεπτυγμένα κράτη να βρίσκονται σε υψηλότερες θέσεις απο αυτήν.

Πρωταθλητής στο εξωτερικό χρέος ανακυρήσονται οι ΗΠΑ, ενώ η Βρετανία, η Ολλανδία, το Βέλγιο και η Δανία έχουν ιδιαίτερα υψηλό εξωτερικό χρέος, ξεπερνώντας το 300% του ΑΕΠ.

Το σχετικά χαμηλό εξωτερικό χρέος της Ελλάδος είναι αποτέλεσμα του συντηρητισμού της οικονομίας μας και κυρίως των τραπεζών και των επιχειρηματιών, που λειτουργούν χωρίς πολλά ρίσκα. Το χαρακτηριστικό αυτο, που τα προηγούμενα χρόνια κρατούσε χαμηλά τους ρυθμούς ανάπτυξης, λειτούργησε θετικά στην περίοδο της κρίσης, μη εκθέτοντας την επιχειρηματική κοινότητα και τα νοικοκυριά σε υψηλά χρέη.

Συμπερασματικά, πρόβλημα στην χώρα δεν έχουν ούτε οι επιχειρήσεις, ούτε τα νοικοκυριά. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο υπερτροφικό και σπάταλο Ελληνικό κράτος, με τις στρατιές των υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων και την αναποτελεσματικότητα στην λειτουργία του και στην συλλογή των φόρων. Σε αυτό το κράτος, που αν δεν αλλάξει, δεν πρόκειται να αξιοποιήσει, όπως και στο παρελθόν, την όποια ανάπτυξη επέλθει στην οικονομία μας.

Καλό κουράγιο, Ελληνες.

ΑΕΠ και δανεισμός

Η ιστορία του Ελληνικού δημόσιου χρέους είναι τόσο παλιά όσο το νέο Ελληνικό κράτος. Το δημόσιο χρέος της χώρας διατηρήθηκε απο τον τελευταίο πόλεμο έως τις αρχές της δεκαετίας του '80 σε επίπεδα κάτω του 30% του ΑΕΠ αλλά γιγαντώθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του '80.

Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προιόν (ΑΕΠ) της χώρας, ήταν το 1974 μόλις 22 δις δολλάρια (522 δις δρχ) και το αντίστοιχο ετήσιο κατά κεφαλήν ΑΕΠ περίπου 2.300 δολλάρια (57.500 δρχ). Την 20-ετία που ακολούθησε το ΑΕΠ της χώρας 5-πλασιάσθηκε φθάνοντας το 1995 τα 120 δις δολλάρια (13,8 τρίς δρχ) με το αντίστοιχο ετήσιο κατα κεφαλήν ΑΕΠ να εκτινάζεται στα 12.000 δολλάρια (1.380.000 δρχ).

Δυστυχώς όμως, αντίστοιχη πορεία ακολούθησε και το δημόσιο χρέος της χώρας. Ενώ το 1974, το δημόσιο χρέος ήταν 22% του ΑΕΠ (115 δισ δρχ ), το 1981 ανεβαίνει στο 33% του ΑΕΠ (1,2 τρίς δρχ) και το 1990 εκτινάσεται στο 81% του ΑΕΠ (11,2 τρις δρχ ).

Απο το 1993 έως τώρα, το δημόσιο χρέος της χώρας παραμένει πάντα μεγαλύτερο του 95% του ΑΕΠ, παρόλη την σημαντική αύξηση του ΑΕΠ την περίοδο αυτή.

ποσά σε δις ευρώ, στοιχεία 2009

Από το 2000 έως το 2009 το ΑΕΠ της χώρας παρουσιάζει μια σημαντική αύξηση που πλησιάζει το 70% συνολικά για τα 10 αυτά έτη. Αντίστοιχα όμως, παρατηρείται μιά αυξανόμενη μείωση του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας, που δηλώνει μείωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας.

Από που όμως προέρχεται ή αύξηση του ΑΕΠ ;

Η αύξηση του ετήσιου δανεισμού της χώρας ακολούθησε σε απόλυτα μεγέθη την αύξηση του ΑΕΠ, προσεγγίζοντας το 2009 το υπερβολικό ποσό των 50 δις ευρώ που εκτίναξε το δημόσιο χρέος στο 108% του ΑΕΠ.

Κοντολογής, η ευημερία μας στηρίχθηκε στα δανεικά και όχι σε πραγματική αύξηση της παραγωγής, η οποία παρουσίασε πτώση την περίοδο αυτή.

Απο εξαγωγική χώρα αγροτικών προιόντων το 1985, ή Ελλάδα μετατράπηκε μέσα σε 25 χρόνια, σε εισαγωγική χώρα με αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο στα αγροτικά προιόντα κατα 65%.

Απο παραγωγό και εξαγωγέα υφασμάτων, παπουτσιών, δερμάτινων κλπ ειδών ένδυσης, η χώρα μας μεταμορφώθηκε σε εισαγωγέα προιόντων υψηλής ραπτικής και η παλαιά κραταιά βιοτεχνία ρούχων, μετατράπηκε σε έμπορο των εισαγώμενων προιόντων.

Απο εξαγωγείς λιπασμάτων, τσιμέντων, ειδών υγιεινής κλπ βιομηχανικών ειδών μετραπήκαμε στους καλύτερους εισαγωγείς αυτών των ειδών.

Αποτέλεσμα αυτών ήταν να μεταφερθεί η απασχόληση απο την παραγωγή στον τομέα των υπηρσιών και σήμερα το 75% του ΑΕΠ της χώρας να προέρχεται από υπηρεσίες και μόλις το 13% απο την βιομηχανία. Υπηρεσίες που στηρίζονται σε εισαγώμενα προιόντα και τάσεις υπερκατανάλωσης.

Η κατάσταση φαντάζει αδιέξοδη. Καταλήξαμε να γυρνάμε το χρήμα μεταξύ μας, προσφέροντας υπηρεσίες ο ένας στον άλλον, ενώ το μόνο σίγουρο χρήμα που εισρέει σε αυτόν τον κύκλο είναι τα δάνεια. Ελπίζω, η οικονομική κρίση που περνάμε να μετατραπεί σε ευκαιρία ανασύνταξης και επαναναπροσδιορισμού της παθογενούς οικονομίας μας.

ΑΕΠ : υψηλό ή πλασματικό ;

Απο τις 182 χώρες του κόσμου, οι 31 κατατάσονται στις ανεπτυγμένες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προιόν (ΑΕΠ) της χώρας το 2009 ήταν 250 δις ευρώ (338 δις $) και αντίστοιχα το κατα κεφαλήν ΑΕΠ ήταν 22.448 ευρώ (30.305 $) που κατέτασε την χώρα μας στην 26η θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Καθόλου άσχημα για μιά χώρα με κατεστραμένη οικονομία. Η δε έτερη χώρα με κατεστραμένη οικονομία, η Ιρλανδία κατατάσεται 6η ως προς το κατα κεφαλήν ΑΕΠ. Είναι όμως έτσι ;
__________________________________________________________________________________
χώρα..... .........ΑΕΠ.....πληθυσμός...κατά κεφαλή..φοροδιαφυγή....
....................(δισ.$).......(εκατ)............ΑΕΠ ($).............(%).......
____________________________________________________________________
Ελβετία......... . 484.........7,7..............66.127................8,3............
Δανία..............308.........5,5..............55.942...............14,3............
Ιρλανδία. .........227. ...... 4,5............. 55.128...............13,1...........
Ολλανδία.........790....... 16,5............. 47.042 ..............10,2...........
ΗΠΑ............14.266..... 307................ 46.443...............7,6 ...........
Φιλανδία ..........242....... 5,3.............. 45.873.............. 14,2...........
Σουηδία........... 398....... 9,3.............. 43.147.............. 15,4...........
Βέλγιο .............461..... 10,7........... .. 42.965.............. 17,8...........
Γαλλία.......... 2.635......64,5........... .. 42.901........... .. 11,6...........
Αυστραλία.........920 ......21,3............. 41.982.............. 10,9...........
Ιαπωνία.........5.048......127 ...............39.573............... 9,5...........
Γερμανία........3.235.......82,1.............. 39.442............. 14,6............
Καναδάς..... ...1.319...... 33,5.............. 39.127..............12,6 ..........
Βρετανία ........2.198...... 61,1............. 35.728 ..............10,9..........
Ιταλία........ ...2.099.......60................ 34.955.............. 22............
Ισπανία...... ...1.438...... 45,9 ..............31.142............. 19,5...........
Ελλάδα............338 ......11,3.......... .... 30.305............. 25.............
Πορτογαλία.......220......10,6............... 20.655 .............19,5..........
________________________________________________________________
1 € = 1,35 $ ................................................................πηγή : Wikipedia


Με βάση την παραπάνω εικόνα, η οικονομία της χώρας μας, καθώς και της Ιρλανδίας, θα έπρεπε να είναι μία χαρά. Ομως δεν είναι.

Το ΑΕΠ, συνίσταται απο τα παρακάτω μεγέθη :

• κατανάλωση αγαθών και υπηρεσιών
• επενδύσεις στις οποίες περιλαμβάνεται η αγορά ακινήτων
• δημόσιες δαπάνες
• ισοζύγιο εισαγωγών/εξαγωγών

Στην Ελλάδα, που οι επενδύσεις είναι ελάχιστες και το ισοζύγιο εισαγωγών/εξαγωγών είναι αρνητικό, το ΑΕΠ στηρίζεται στην κατανάλωση, στις δημόσιες δαπάνες και στην αγορά ακινήτων. Σε αυτά τα μεγέθη όμως καταλήγουν και άρα συμπεριλαμβάνονται, τα δάνεια καθώς και οι επιχορηγήσεις της ΕΕ.

Με απλά λόγια, το κράτος δανείζεται για να τροφοδοτεί την κατανάλωση μεσω των μισθών και των δαπανών του δημοσίου τομέα, που μαζί με αυτά που δανείζονται οι πολίτες, δημιουργούν ένα πλασματικά υψηλό ΑΕΠ , που τελικά στηρίζεται στα δάνεια και όχι στο παραγόμενο προϊόν. Οσο δε, μειώνεται το παραγόμενο προϊόν τόσο πρέπει να αυξάνονται τα δάνεια για να διατηρείται σταθερό το ΑΕΠ.

Η φοροδιαφυγή δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, καθόσον μειώνει το ύψος του ΑΕΠ που φορολογείται. Σύμφωνα με μελέτη του καθηγητή F. Schneialr του πανεπιστημίου του Lynch, οι Ελληνες είμαστε πρωταθλητές της φοροδιαφυγής στον ανεπτυγμένο κόσμο με 25% του ΑΕΠ, παρόλο που και ο υπόλοιπος Ευρωπαϊκός νότος (Ιταλία, Ισπανία,Πορτογαλλία) μας ακολουθεί απο πολύ κοντά

Η φοροδιαφυγή του 25% πρακτικά σημαίνει, ότι ενώ το ΑΕΠ της χώρας το 2009 ήταν 250 δις ευρώ, φορολογήθηκαν μόνο τα 187,5 δις ευρώ, άρα το κράτος έχασε φόρους απο εισοδήματα αξίας 62,5 δις ευρώ, που με φορολόγηση 25% ,υπολογίζονται σε 15,6 δις ευρώ χαμένα απο τον προυπολογισμό του κράτους

Η μείωση λοιπόν των δανείων, πού όλοι επιθυμούμε, αν δεν συνοδευτεί απο ανάπτυξη και αύξηση των δημόσιων εσόδων (πάταξη φοροδιαφυγής) θα οδηγήσει σε μείωση του ΑΕΠ και κατα συνέπεια του βιωτικού επιπέδου του Ελληνικού λαού.

καλό κουράγιο Ελληνες.

είδες ο Γιωργάκης

κοίτα που θα μας εκπλήξει ο Γιωργάκης, όχι μόνο με τα αποτελέσματα των εκλογών αλλά και με τις κινήσεις του σαν πρωθυπουργός.
Το πως κατόρθωσε, τα προηγούμενα δύο χρόνια να εκτοπίσει απο το ΠΑΣΟΚ, τους περισσότερους απο το λεγόμενο "παλαιό ΠΑΣΟΚ" και κυρίως αυτούς που είχαν εμπλακεί σε σκάνδαλα, κανείς δεν το κατάλαβε.
Το πώς κατόρθωσε, με το μειλίχιο ύφος του, να κυριαρχήσει στην μάχη του με το Κωστάκη και μάλιστα με 10% διαφορά, κανείς δεν το πίστευε. Ισως μόνο η μάνα του. Αυτή ξέρει, ώς νύφη, σύζυγος και τώρα, μητέρα πρωθυπουργού.
Και μετά τις εκλογές, η επιλογή των υπουργών. Το πως ο Γιωργάκης, που στο μεταξύ έγινε Γιώργος, δημιούργησε ένα αξιοπρεπές κυβερνητικό σχήμα, αφήνοντας έξω φαντάσματα του παρελθόντος, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, κανείς δεν το περίμενε.
Οι πρώτες του κινήσεις, το ταξείδι στην Ηλεία, οι ομιλίες για την δημόσια διοίκηση και τα ρουσφέτια, η μείωση των κρατικών αυτοκινήτων, η πρόταση για νέο εκλογικό νόμο, ακόμα και η στάση του στο ταξείδι του στη Τουρκιά, νομίζω ότι αιφνιδίασαν τους πάντες.
Ας ελπίσουμε να συνεχίσει να μας εκπλήσει. Γιατί, ανεξάρτητα απο τα πολιτικά πιστεύω του καθενός, όλοι ελπίζουμε να πετύχει, γιατί απλά ή χώρα δεν έχει άλλα περιθώρια.
Η οικονομία πρέπει να ανακάμψει γρήγορα και να αρχίσουν κινήσεις για την αναδιάρθρωση των δομών της, που είναι προβληματικές απο γεννέσεως του Ελληνικού κράτους.
Η ανεργία πρέπει να μειωθεί γιατί ο κόσμος έχει φτάσει στα όριά του.
Οι δημόσιες παροχές (υγεία, παιδεία, διοίκηση κλπ) πρέπει να ξαναγεννηθούν.
Η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια του πολίτη πρέπει να ανακτηθούν ξανά.
και πολλά ακόμα πρέπει να αλλάξουν, γιατί ο Ελληνας έχει ανάγκη να νοιώσει ασφαλής, σημαντικός και να αρχίσει να ονειρεύεται για τη ζωή του και το μέλλον του.
Οι πολίτες έδωσαν στον Γιώργο αυτό που ζήτησε. Ισχυρή αυτοδυναμία. Αλλά χωρίς λευκές επιταγές και μεγάλη πίστωση χρόνου. Μέχρι την άνοιξη, στις προεδρικές εκλογές. Γιατί ο κόσμος δεν αντέχει άλλη απαξίωση και την έχει στημένη στην γωνία. Και αν αρχίσουν πάλι τα ίδια, οι πολίτες θα τον τιμωρήσουν, όπως τον άλλον. Ασάλειωτα και χωρίς δεύτερη ευκαιρία. Γιατί, όπως είπαμε, δεν υπάρχουν περιθώρια.
Και μόνο τότε, αν πετύχει, θα κατοχυρωθεί στην συνείδηση μας ώς Γιώργος. Αλλοιώς θα ξαναγίνει Γιωργάκης και θα χαθεί στίς πτυχές της ιστορίας. Οπως ο άλλος.

και όμως είναι αλήθεια

ΟΘΩΝ
ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ
ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Θέλοντας να προλάβωμεν όσον ένεστι τα εξ ενδεχομένων πυρκαϊών δυστυχήματα, επί τη προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού, απεφασίσαμεν και διατάττομεν.Α'. Απαγορεύεται η χρήσις τού καπνίζειν είτε διά καπνοσυρίγγων (τσιμπουκίων), είτε διά σιγάρων, εις πάντας εν γένει τους υπαλλήλους και υπηρέτας του Κράτους εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων.Β'. Η απαγόρευσις αύτη επεκτείνεται: και εις πάντα άλλον προσερχόμενον εις τα ειρημένα καταστήματα και γραφεία χάριν υποθέσεως ή άλλης τινος αιτίας.Γ'. Ο Ημέτερος επί των Εσωτερικών Υπουργός θέλει δημοσιεύσει και εκτελέσει το παρόν Διάταγμα.

Εν Αθήναις, την 31 Ιουλίου 1856.

Εν ονόματι του Βασιλέως
Η Βασίλισσα
ΑΜΑΛΙΑ

προχωράνε ΣΥΡΙΖΑ στην διάλυση

ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αναμφισβήτητα ο χαμένος των τελευταίων εκλογών. Απο το 5,04% των εθνικών εκλογών του 2007, πτώση στο 4,7% παρά την δημοσκοπική εκτίναξη του 18% του φθινόπωρου του 2008.
Τί έφταιξε άραγε ? Η δυαρχία Τσίπρα-Αλαβάνου ? Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ στα γεγονότα του Δεκέμβρη ? οι ασαφείς θέσεις του στα βασικά θέματα αντιπαράθεσης των κομμάτων ? η πολυφωνία μεταξύ Συνασπισμού και συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ ? η έπαρση απο τά δημοσκοπικά ποσοστά ? Ισως όλα μαζί αλλά και κάποια άλλα που κρύβονται πίσω απο αυτά.
Νομίζω ότι είναι για όλους σαφές ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά του φθινοπώρου του 2008, προερχόταν κυρίως απο δυσαρεστημένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι κατά την διάρκεια της κρίσης του κόμματός τους, αλληθώρισαν πρός τα αριστερά, σε ένα κόμμα που τους φάνηκε φιλικότερο απο άλλα.
Και ενώ τότε διαφάνηκε, για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση, η διάθεση κάποιου κόσμου να υποστηρίξει έναν τρίτο πόλο, πιό ριζοσπαστικό, ανθρωποκεντρικό και φιλοπεριβαλλοντικό, ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε παροιμιώδη ανικανότητα να συγκροτήσει αυτόν τον πόλο και να συγκρατήσει στίς τάξεις του, αυτόν τόν κόσμο.
Ανθρώπινη ανικανότητα ? οργανωτική αδυναμία ? Νομίζω κάτι βαθύτερο, το οποίο αυτά τα δύο έκαναν ακόμα χειρότερο :
αδυναμία άρθρωσης σαφούς και συγκροτημένου πολιτικού λόγου, που να προσδιορίζει στόχους, θέσεις και κυρίως όραμα.
Τι ακριβώς είναι ο ΣΥΡΙΖΑ σύντροφοι και τι πρεσβεύει σήμερα?
Σε μία περίοδο, που το μόνο σαφές πολιτικό σύστημα είναι ο καπιταλισμός, που παρ' όλες τις αδυναμίες του (οικονομική κρίση κλπ) , προσφέρει ένα συγκεκριμένο μοντέλλο διακυβέρνησης, η άρθρωση άλλου πολιτικού λόγου απαιτεί τουλάχιστον σαφήνεια, πληρότητα, αλλά και προοπτική εφαρμογής.
Φυσικά, για να μην είμαι άδικος και ο παραδοσιακός κουμουνισμός περιγράφει ένα σαφές πολιτικό σύστημα το οποίο όμως αποστρέφεται το μεγαλύτερο μέρος των λαών, ειδικότερα αυτών στους οποίους εφαρμόσθηκε.
Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι Ελληνικό. Είναι τουλάχιστον πανευρωπαικό για να μην πώ παγκόσμιο. Γι' αυτό είδαμε άνοδο της Δεξιάς στίς τελευταίες ευρωεκλογές , παρ' όλη την οικονομική κρίση που το μοντέλλο της προκάλεσε.
Στην Ελλάδα, όμως ο ΣΥΡΙΖΑ με τις επιλογές του, έκανε το πρόβλημα εντονότερο. Ας μην ξεχνάμε ότι η οργάνωση, η συνεργασία και η σαφήνεια δέν συγκαταλέγονται στα Ελληνικά χαρίσματα.
Στην κατάταξη αυτή των μοντέλλων έχουμε φυσικά και την σοσιαλδημοκρατία. Η οποία όμως τα τελευταία χρόνια παρέκλινε ιδιαίτερα πρός τον καπιταλισμό σε σημείο που οι διαφορές της με αυτόν (κράτος δικαίου, ανθρωποκεντρικές πολιτικές κλπ) να αμβλυνθούν τόσο πού να μην είναι σαφείς. Ασε, που σε πολλές χώρες απο αυτές που εφαρμόσθηκε, στο τέλος άφησε πικρή γεύση.
Σε αντίθεση με όλα τα παραπάνω, οι λαοί διψούν γιά κάτι καινούργιο, και το δείχνουν κάθε φορά πού κάτι διαφορετικό εμφανίζεται. Διαφορετικό όμως, όχι ξαναζεσταμένο και σερβιρισμένο σε νέο πιάτο. Πλήρες και όχι αποσπασματικό. Δημιουργικό και όχι απλά καταγγελτικό.
Τι χρειάζεται λοιπόν ?
Ηρθε η ώρα να γεννήσουμε αυτό το "νέο μοντέλλο".
Που να προσδιορίζεται σαφώς απο τα υπάρχοντα πολιτικά συστήματα (καπιταλισμός, κουμουνισμός κλπ) και να περιγράφει ένα νέο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλλο, όχι απλά να καταγγέλει το παληό. Χωρίς αγκυλώσεις απο το παρελθόν και φοβίες ταμπελοποίησης. Ενα μοντέλλο που να ορίζει τις επιδράσεις του στούς συντελεστές ευημερίας του ανθρώπου (υγεία, παιδεία, απασχόληση κλπ) και να αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα όπως η μετανάστευση, η προστασία του περιβάλλοντος, οι εξαρτήσεις κλπ με ρεαλισμό και όχι με ευχολόγια.
Το σημαντικότερο σε αυτό το "νέο μοντέλλο" είναι να περιέχει νέες ιδέες,να είναι πλήρες, σαφές και να μπορεί να εφαρμοσθεί.
Γιατί κακά τα ψέματα, σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ορθώνεις πολιτικό λόγο πρέπει να υπάρχει προοπτική εφαρμογής του.
Οταν φτιάχνεις ένα πολιτικό κόμμα πρέπει να έχεις πρόγραμμα εξουσίας απο την πρώτη ημέρα. Αλλοιώς είσαι κοινωνικό κίνημα, κίνηση πολιτών ή σύλλογος πολιτικής αναζήτησης.
Και επειδή οι εποχές άλλαξαν και ο κόσμος θέλει αποτελεσματικότητα σε εγκαταλείπει και ακολουθεί αυτούς που μπορεί να μήν είναι τόσο συμπαθείς όσο εσύ αλλά εγγυούνται διακυβέρνηση.
Και ας θυμόμαστε πάντα, έναν βασικό κανόνα της βιολογίας : η επιβίωση δεν είναι υποχρεωτική.

μετά το debate

Ευρωεκλογές 2009, τι πλήξη και αυτή!
κάθε εκλογική αναμέτρηση (εθνική, δημοτική ή ευρωπαική) τα τελευταία χρόνια γίνεται όλο και πιό πληκτική. Οι πολίτες όλο και πιό αδιάφοροι. Οι πολιτικοί, όλο και πιό προβλέψιμοι, πού επαναλαμβάνονται σε πράξεις και λόγια τα οποία δεν πείθουν ούτε την μάνα τους. Και το ενδιαφέρον του κόσμου για τις εκλογές φθίνει και φθίνει. Και έτσι,προβλέπω ότι σε μερικά χρόνια ,οι εκλογές θα είναι μια διαδικασία που θα νοιώθουμε οτι δεν μας αφορά.
Γινόμαστε Αμερική κι δεν το έχουμε καταλάβει. Αυτό που φτύναμε, το λουζόμαστε όπως έλεγε η μάνα μου. Γιαυτό καλύτερα ας μην φτύνουμε.
Χθές ήταν το debate των πολιτικών αρχηγών, το μόνο στην Ευρωπαική Ενωση. Οι άλλοι, ούτε αυτό κάνουν. Οπως έλεγαν όλοι οι έγκριτοι και έγκυροι δημοσιογράφοι και αναλυτές, ο στόχος όλων των αρχηγών ήταν ένας : να μην κάνουν λάθος. Οχι να αναλύσουν τις θέσεις τους αλλά να μήν κανουν λάθος. Ούτε να περιγράψουν το όραμα τους για την χώρα, αλλά να μην κάνουν λάθος. Και έτσι, παρακολουθήσαμε μιά στημένη σούπα, χωρίς παλμό, με καθ' έδρας μονολόγους και χωρίς καμμία σαφή και ουσιαστική απάντηση για κανένα θέμα.
Ο Κώστας κούναγε τα χέρια, γιατί του είπαν ότι έτσι φαίνεται φιλικότερος, ο Γιώργος χαμογελούσε και μίλαγε αργά και σταθερά, γιατί του είπανε ότι αν δεν κάνει έτσι, θα κάνει σαρδάμ, και οι άλλοι τρείς, μαζεμένοι, που επειδή δεν είχαν μάλλον κανέναν να τους πεί τι να κάνουν, προσπαθούσαν να το παίξουν άνετοι, αλλά δεν τους έβγαινε.
Κανείς τους όμως, δεν έβγαζε αύρα ηγέτη που μπορεί να εμπνεύσει αυτούς που τον ακούνε, με λόγο άμεσο, συγκροτημένο και απόψεις με αρχή, μέση και τέλος. Πολιτική με όρους επικοινωνίας δεν γίνεται. Η πολιτική θέλει ψυχή και συγκρότηση. Γιαυτό γινόμαστε Αμερική.
Δεν ξέρω πόσοι είδαν το χθεσινό debate, αλλά από την παρεά μου, ήμουν ό μόνος. Εμείς, που κάποτε μαζευόμασταν να δούμε παρέα, όχι τους αρχηγούς - γιατί παλαιότερα δεν υπήρχαν debate- αλλά τον κάθε πολιτικό και πολιτικάντη που σχοινοβατούσε στα παράθυρα. Και σχολιάζαμε και συζητούσαμε. Κανείς τους δεν το είδε. Και για να πώ την αλήθεια, κι εγώ το είδα, γιατι μάλλον δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω.
Απογοήτευση οι πολιτικοί και δυστυχώς και η πολιτική τα τελευταία χρόνια
Τώρα, αν με ρωτήσετε τι θα κάνω την επόμενη Κυριακή, εγώ, θα πάω να ψηφίσω, αλλά πιά δεν μπορώ και δεν θέλω να πείσω κανέναν να κάνει το ίδιο.
Αντε και καλά σαράντα.